امروز : سه شنبه ۶ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 27
۲۰:۲۳
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 57021
تاریخ انتشار: ۱۲ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۵:۰۷
تعداد بازدید: 81
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، تقریبا واضح است که حداکثر دست‌آوردی که تیم جدید سیاست خارجی می‌تواند در تعاملات آغاز شده در ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، تقریبا واضح است که حداکثر دست‌آوردی که تیم جدید سیاست خارجی می‌تواند در تعاملات آغاز شده در نیویورک برای خود متصور باشد، «کاهش تنش‌ها با واشنگتن» است که البته تنها به مساله هسته‌ای محدود نشده و مسائل منطقه‌ای را نیز در بر می‌گیرد.

چیزی بیش از کاهش تنش‌ها در شرایط فعلی قابل تصور نیست و روسای جمهور هر دو کشور نیز تاکید کرده‌اند که مسائل و اختلافات فی‌مابین به‌راحتی قابل حل و فصل نیست. حسن روحانی، رئیس‌جمهوری اسلامی ایران نیز ابراز داشته که می‌توان به چارچوبی برای مدیریت اختلافات با واشنگتن دست یافت. چنین چارچوبی آغاز یا بهبود روابط دیپلماتیک از پی نمی‌آورد اما کاهش تنش‌ها از نتایج آن است و در بلندمدت می‌تواند مقدمه‌ای برای بهبود روابط هم باشد.

با این حال، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی حتی کاهش تنش‌ها بین تهران و واشنگتن را هم برنمی‌تابد. سخنان اخیر نتانیاهو بیان‌گر آن است که وی تمایل دارد واشنگتن و تهران در کشمکش جدی با هم قرار داشته باشند و به عبارت دیگر، وضعیت آنها وضعیت «نزدیک به جنگ» باشد نه وضعیت «نه جنگ، نه صلح».

وی در سخنان خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد خواستار ادامه تحریم‌ها و تهدید معتبر نظامی علیه ایران شد و اخیرا هم در مصاحبه‌ای ابراز داشت که ایران با لبخند به‌دنبال بمب است. وی حتی افکار عمومی آمریکا را با طرح ادعای تولید موشک بالستیک جدید در ایران مورد هجمه قرار داد؛ موشکی که به واشنگتن‌ می‌رسد!

بنیامین نتانیاهو اکنون به کودکی لجوج  تبدیل شده که اسباب‌بازیش را از دستش گرفته‌اند. جیغ می‌زند و برای بزرگ‌ترهایش آرامش باقی نگذاشته است! اما سوال اینجاست که چرا نتانیاهو تا به این حد از احتمال «صرف کاهش تنش‌ها» بین تهران و واشنگتن ناخشنود است؟

1- همان‌طور که «جفری آرونسون» در المانیتور اذعان کرده است، کاهش تنش‌ها بین تهران و واشنگتن قواعدی را که امنیت منطقه را شکل می‌دادند بر هم می‌زند، قواعدی که نتانیاهو و برخی دیگر در منطقه از آنها کاملا خشنود بودند. بر اساس این قواعد همواره تهدیدی برای بقای اسرائیل وجود داشته و لذا تل‌آویو به‌وسیله این تهدید می‌توانسته است هر اقدام مخالف عرف و قواعد بین‌المللی را توجیه کند. کاهش تنش‌ها طبعا قاعده بازی را به هم می‌زند و صهیونیست‌ها قادر نخواهند بود مساله تهدید ایران را به وسیله‌ای برای توجیه رفتارهای غیرقانونی خود تبدیل کنند؛

2- نتانیاهو بدون بزرگ‌نمایی تهدید ایران حتی زمینه‌های رای آوردن خود در انتخابات آتی فلسطین اشغالی را از دست می‌دهد. گفتمان نتانیاهو در انتخابات گفتمان امنیتی است و بدون وجود تهدیدی شگرف، امکان علم کردن مجدد این گفتمان میسر نیست.

3- با کم‌رنگ شدن بهانه‌ای به‌نام برنامه هسته‌ای ایران، بنیامین نتانیاهو دیگر نمی‌تواند ذهن جهانیان را به‌واسطه بمبی که وجود خارجی ندارد، از سال‌ها اشغال‌گری سرزمین‌های فلسطینیان منحرف کند و همچنان از به رسمیت شناختن حق فلسطینی‌ها برای داشتن حکومتی دوژور سرباز زند. آن وقت جهان انتظار خواهد داشت که اسرائیل دست‌کم از سرزمین‌های 1967 عقب‌نشینی کند.

در چنین وضعیتی چندان عجیب نیست که نخست‌وزیر رژیم غاصب صهیونیستی به‌دنبال حفظ قواعد بازی فعلی باشد و تمام توان خود و لابی‌هایش را برای جلوگیری از به‌رسمیت شناخته شدن حق هسته‌ای ایران به‌کار بندد.

«وندی شرمن» اخیرا در کنگره آمریکا گفت که کسی در دولت این کشور حق غنی‌سازی را برای ایران به‌رسمیت نمی‌شناسد و تنها چیزی که قابل شناسایی است، حق ایران برای استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای است. این دقیقا همان چیزی است که نتانیاهو می‌خواهد چون به خوبی می‌داند که ایران حاضر نیست از حقوق هسته‌ای خود چشم‌پوشی کند.

نتانیاهو دقیقا نقطه ضربه زدن به تنش‌زدایی را می‌شناسد: «جلوگیری از به‌رسمیت شناخته شدن حق غنی‌سازی در خاک ایران.» اسرائیلی‌ها آگاه‌اند که اولین شرط تنش‌زدایی بین ایران و ایالات متحده همین است و تا این حق به‌رسمیت شناخته نشود، مطمئن هستند که قواعد بازی تغییر نمی‌کند.

قطعا اگر روند کاهش تنش‌ها بین تهران و واشنگتن شکل نگیرد مقصر اصلی را باید در تل‌آویو و در بین آن دسته مقامات آمریکایی جست که مدت‌هاست حلقه بندگی لابی‌های صهیونیستی را بر گوش انداخته‌اند و البته تعدادشان تقریبا معادل با کل مقامات مهم و ارشد تصمیم‌گیرنده در واشنگتن است.
انتهای پیام/ص
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها