امروز : دوشنبه ۸ خرداد ۱۳۹۶ - 2017 May 29
۱۶:۴۶
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 58050
تاریخ انتشار: ۱۴ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۵:۱۰
تعداد بازدید: 36
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، این بازیگر 35 ساله آلمانی که در حقیقت در سال 1976 در بارسلونای اسپانیا به دنیا آمد، تا به حال ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، این بازیگر 35 ساله آلمانی که در حقیقت در سال 1976 در بارسلونای اسپانیا به دنیا آمد، تا به حال در بیش از 50 فیلم سینمایی و مجموعه تلویزیونی بازی کرده است.

منتقدان سینمایی از برول در کنار کریستف والتز به عنوان مطرح‌ترین و مشهورترین بازیگران آلمانی تباری دنیای سینما اسم می‌برند که در آمریکا و اروپا هم مشغول کار بازیگری هستند. پدرش هانر برول یکی از فیلم‌سازان سرشناس سینمای آلمان است و همین موضوع، پای او را هم به دنیای سینما باز کرد. آکادمی فیلم اروپا در سال 2003 او را به عنوان یکی از چهره‌های در حال رشد سینمای اروپا معرفی و آینده‌ای درخشان را برایش پیش‌بینی کرد. به دلیل آن که مادرش اسپانیایی است، سفرهای زیادی به این کشور می‌کند و زمان زیادی از سال را در آن جا می‌گذراند.




دانیل برول در گفت‌وگویی علت به دنیا آمدنش در اسپانیا را عدم اعتماد مادرش به دکترهای آلمانی عنوان کرد و گفت پس از به دنیا آمدن، دوباره والدینش راهی آلمان شده‌اند. با این حال، او خودش را آلمانی می‌داند و نه اسپانیایی. با آن که با بازی در درام اجتماعی خداحافظ لنین در سال 2003 در سطح بین‌المللی مطرح شد، ولی کار بازیگری را از سال 1992 شروع کرد. زمانی که خداحافظ لنین فروش بی‌سابقه‌ای در سینماهای آلمان و دیگر کشورهای جهان کرد، برول در بیش از بیست فیلم و مجموعه بازی کرده بود.

برول پس از موفقیت مالی و انتقادی خداحافظ لنین به صورت همزمان در فیلم‌های آلمانی، اروپایی و آمریکایی بازی کرده است. از فیلم‌های انگلیسی زبان او می‌توان به پدر سوخته‌های لعنتی، دو روز در نیویورک و جان ریب اشاره کرد. بازی در نقش نیکی لادو قهرمان مسابقات اتومبیل‌رانی دهه هفتاد میلادی در هجوم، نام برول را در سطح وسیع‌تری مطرح کرده است. او در گفت‌وگو با مجله سینمایی ایندای وایر درباره بازیگری، حضور بازیگران خارجی زبان در هالیوود، سینمای اروپا ، فروش فیلم‌ها در جدول گیشه نمایش و بازی در نقش آدم های واقعی صحبت می‌کند.




بازی در یک فیلم هالیوودی چه فرقی با حضور در یک محصول آلمانی و اروپایی دارد؟

تفاوت‌های زیادی دارد. در آمریکا تأکید خاصی بر روی مسائل مالی می‌شود و در زمان تولید یک فیلم سینمایی، همیشه این سؤال مطرح است که آیا آن فیلم در زمان نمایش عمومی با فروش خوب مالی روبرو خواهد شد یا خیر. خب، این مسئله باعث آشفتگی بازیگر می‌شود و شاید او نتواند آن طور که باید و شاید در مقابل دوربین ظاهر شده و بازی کند. بعد از مدتی، این پرسش تهیه کنندگان فیلم در ذهن تو هم رسوخ می‌کند و می‌پرسی بر سر این فیلم در زمان نمایش عمومی چه خواهد آمد؟

اما در آلمان و اروپا این طور نیست و شرایط بهتر کاری حکمفرماست. البته منظورم این نیست که تهیه کنندگان آلمانی و اروپایی دغدغه مسائل مالی فیلم‌ها را ندارند. خیر، اما این طور نیست که همه چیز در پول و سرمایه خلاصه شود. آنها زمان تولید فیلم‌هایشان بیشتر به فکر خلق یک اثر تماشایی و هنری هستند، تا این که دغدغه فروش آن را در جدول گیشه نمایش داشته باشند.

باز هم در فیلم‌های آمریکایی بازی خواهید کرد؟

اگر پیشنهاد خوبی بشود بله. اما تلاشم این نیست که به هالیوود راه پیدا کنم و در آن جا ساکن شوم. بازی در فیلم‌های آلمانی را ترجیح می‌دهم. مایک صنعت فیلم‌سازی قوی داریم و تماشاگران آلمانی از صنعت سینما و هنرمندان خود حمایت می‌کنند. در کشورم بازیگر موفقی هستم و دلیلی ندارد که برای حضور در فیلم‌های آمریکایی از خودم اشتیاق ویژه‌ای نشان دهم.




فکر می‌کنید بازیگران غیرانگلیسی زبان شانس زیادی برای موفقیت در سینمای آمریکا را دارند؟

به نظر من دلیلی ندارد که آنها در این جهت تلاش کنند. یک بازیگر بومی، همیشه یک بازیگر بومی است و باید سعی کند در صنعت سینمای خودش یک چهره موفق باشد. برای من موفقیت در عرصه داخلی خیلی مهم‌تر از موفقیت در هالیوود است. البته مخالف بازی و حضور در فیلم‌های آمریکایی نیستم، ولی باور دارم که هالیوود تمام دنیای سینما نیست. برای من آلمان تمام دنیای سینماست. آن جا مکانی است که می‌توانم خیلی راحت و بی‌واسطه با تماشاگران فیلم‌هایم ارتباط برقرار کنم و هم زبانی داشته باشم.

در عین حال، موفقیت بازیگران غیرانگلیسی زبان در هالیوود با مشکلات زیادی همراه است. مهمترین مشکل همین زبان است که مانع از برقراری ارتباط کامل با تماشاگران می‌شود. شما اگر نگاه کنید می‌بینید بازیگران غیرآمریکایی که در هالیوود به موفقیت زیادی دست پیدا کرده‌اند، همه انگلیسی زبان بوده‌اند. آنها از کانادا، انگلستان و استرالیا می‌آیند و می‌توانند بدون هیچ واسطه‌ای با تماشاگران حرف بزنند. اما بازیگران فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی و اسپانیایی این طور نیستند.




در «هجوم» در نقش کاراکتری واقعی یعنی نیکی لادو بازی کرده‌اید. قبل از شروع کار فیلم‌برداری با او دیدار داشتید؟

بله، می‌خواستم او را از نزدیک ببینم و بهتر با او آشنا شوم. در ابتدای کار رفتارش کمی غیردیپلماتیک بود و نتوانستیم خیلی با هم دوست شویم.

رانندگی در این فیلم برایتان هیجان‌انگیز بود؟

تجربه خیلی خوبی برایم بود. من عاشق رانندگی هستم و دوست دارم با سرعت زیاد برانم. در زمان فیلم‌برداری، محدودیتی برای رانندگی با سرعت زیاد نبود و برای همین، خیلی خوشحال بودم. اما خب، حضور در یک مسابقه اتومبیل‌رانی با ماشین سواری‌‌های معمولی ما خیلی فرق دارد.
 



می‌خواهید تماشاگران از دیدن «هجوم» چه درسی بگیرند؟

با سرعت زیاد رانندگی نکنند و به سراغ الکل نروند. این پیام کلی فیلم است.

چگونه برای بازی در نقش نیکی لادو در «هجوم» انتخاب شدید؟ شما یک بازیگر آلمانی هستید و سازندگان فیلم می‌توانستند یک بازیگر آمریکایی را برای این نقش انتخاب کنند.

نمی‌دانم. ظاهراً پیتر مورگان نویسنده فیلم‌نامه فیلم، وقتی آن را می‌نوشت مرا در ذهن خودش داشت یا شاید احتمالاً یکی از گزینه‌های اصلی او بودم. اندرو ایتون تهیه کننده فیلم مرا از قبل می‌شناخت و گفته بود دوست دارد فیلمی با من بسازد. برای تست گریم دعوت شدم و باید بگویم کاملاً راحت و ریلکس بودم. هیچ هیجانی نداشتم و به خودم گفتم اگر انتخاب نشدی اهمیتی ندارد. در عین حال، فکر می‌کردم تفاوت‌های خیلی زیادی با نیکی لادو دارم و آنها حتماً در تست گریم مرا رد می‌کنند.

با سبک کار آنها آشنایی دارم. دو، سه ساعت تو را پشت در اتاق معطل می‌کنند و بعد می‌گویند هفته آینده جواب نهایی را می‌دهیم. اما یک هفته می‌شود سه هفته و پس از آن در یک تماس تلفنی کوتاه و رسمی می‌گویند: «البته شما خیلی خوب هستید، ولی ما کس دیگری را برای این نقش انتخاب کرده‌ایم». در جریان تست گریم به شکل شگفت‌انگیزی نظرشان در مورد من مثبت بود.

سه روز بعد در سفر تعطیلات در اسپانیا بودم که با من تماس گرفتند و گفتند برای بازی در نقش لادو انتخاب شده‌ام. خب، خیلی خوشحال و هیجان زده شدم و البته وحشت کردم. این یک نقش اول و بزرگ بود و نه یک نقش مکمل.
 


 

برای بازی در نقش یک شخصیت واقعی که هنوز هم زنده هست، چه کارهایی انجام دادید؟

خیلی چیزها را باید یاد می‌گرفتم و متوجه می‌شدم. مهم‌ترین مسئله، آموزش فن رانندگی برای مسابقات اتومبیل‌رانی بود. روی لهجه‌ام هم باید کار می‌کردم. این بخش کار بسیار سخت بود. با انجام دادن این کارها، می‌توانستم تا حد زیادی به درون کاراکتر نیکی لادو نفوذ کنم و بفهمم او چه جور آدمی است و برای انجام کارهایش چه دلایلی برای خودش می‌آورد.

آدم خیلی خوش‌شانسی بودم که توانستم وقت و زمان خیلی زیادی را با خود نیکی بگذرانم و از نزدیک حالات، روحیات و رفتارش را ببینم و مورد کنکاش قرار دهم. وقتی نقش کسی را بازی می‌کنید که هم زنده است و هم مشهور، اگر بتوانی با او رابطه خوبی و نزدیکی پیدا کنی، برنده‌ هستی و می‌‌توانی راحت‌تر کار خود را به انجام برسانی. به دلیل دوستی با او، می‌توانی اطلاعاتی را به دست بیاوری که هیچ وقت در هیچ کجای دیکر امکان دست‌یابی به آن‌ها را پیدا نخواهی کرد. خوشبختانه، نیکی خیلی زود با من دوست شد و از همه لحاظ حمایتم کرد. همان‌طور که قبلاً هم گفتم او آدم غیر دیپلماتیک و سردی است. او بازی‌ام را در فیلم دوست داشت.
 


 

جالب است که در کنار «هجوم» یک درام شرح‌حال گونه دیگر هم بازی کرده‌اید که درباره آدمی واقعی است که هنوز زنده است.

من در دو فیلم آلمانی و اسپانیایی بازی کردم که در آن‌ها در نقش آدم‌های واقعی ظاهر شده‌ام. اما هر دوی این آدمها در حال حاضر زنده نیستند. به عنوان یک بازیگر، فیلم سخت است که در نقش دو آدم واقعی و زنده مثل نیکی لادو و دانیال دامشیت برگ بازی کنم.در ایالت پنجم برایم خیلی راحت‌تر بود که نقش یک آدم واقعی را به عهده بگیرم. دلیلش هم این است که مجبور نبودم خیلی زیاد بر روی لهجه کاراکترم کار کنم. دانیل دامشیت برگ را هم چند بار از نزدیک دیدم و صحبت‌های خیلی خوبی با او داشتم.

برای یک بازیگر خیلی خوب است (و اهمیت خیلی زیادی دارد) که بتواند کاراکتری را که بازی می‌کند درک کند و بتواند اعتماد لازم را به او داشته باشد. البته خیلی هم جالب می‌شود که کاراکتر محوله را دوست نداشته باشی و یا نتوانی درکش کنی. اما در کل باید بگویم سر و کار داشتن با موضوعات حساسی مثل ویکی‌لیکس کار ساده‌ای نیست و کار بازیگر را سخت می‌کند، وقتی شما در کنار کاراکترهای مورد نظر باشید و از آن‌ها دفاع کنید، بازی در نقش آنها هم راحت‌تر می‌شود.




ترجیح می‌دهید بیشتر در آلمان به کار بازیگری بپردازید یا هالیوود؟

بدون هیچ شک و تردیدی آلمان. هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود و نمی‌توان در جایی غیر از آن‌جا احساس راحتی کرد. تو با کسانی طرف هستی که کاملاً زبانت را می‌فهمند و تو را درک می‌کنند. همه مثل هم هستیم و کسی خودش را برتر و سرتر از دیگران نمی‌داند. اما بازی در فیلم‌های غیر آلمانی زبان را هم دوست دارم و از تجربه کردنشان وحشتی ندارم. این فیلم‌ها کمک می‌کنند تا چیزهای تازه‌ای یاد بگیرم و در عین حال بیشتر و بیشتر متوجه این نکته مهم شد که هر بازیگری باید به ریشه‌های اصیل خود وفادار بماند و در صنعت سینمای خودش فعالیت کند.




فیلم جدید چه دارید؟

مشغول بازی در فیلم آلمانی کمدی درام من و کامینسکی هستم. در قصه فیلم در نقش روزنامه‌نگار جاه‌طلبی بازی می‌کنم که در حال نوشتن مقاله‌ای درباره مانوئل کامینسکی هنرمند است و دوست دارد او زودتر بمیرد تا وی و مقاله‌اش تبدیل به یک تیتر مهم رسانه‌ای شود. ولفگانگ بکر کارگردان فیلم است و برای نمایش عمومی در تابستان سال آینده میلادی آماده می‌شود. صورت یک فرشته را هم قرار است به زبان انگلیسی بازی کنم. مایکل وینترباتم فیلم‌ساز سرشناس سینما آن را کارگردانی می‌کند و یک درام اجتماعی پر تنش مثل کارهای قبلی این هنرمند غیر متعارف است.
 
انتهای پیام/  
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها