امروز : سه شنبه ۲۸ دی ۱۳۹۵ - 2017 January 17
۱۲:۴۴
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 58300
تاریخ انتشار: ۱۵ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۰۹:۰۸
تعداد بازدید: 92
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس- علی الله سلیمی: برای یک نویسنده که علاقه‌مند خلق آثار ادبی خلاقه است، هیچ چیزی به اندازه دوری از ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس- علی الله سلیمی: برای یک نویسنده که علاقه‌مند خلق آثار ادبی خلاقه است، هیچ چیزی به اندازه دوری از کارهای اجرایی، آن هم در حوزه های فرهنگی و ادبی با ارزش و حائز اهمیت نیست، اما گاه شرایطی پیش می آید که برخی از نویسندگان که اتفاقاً ظرفیت های بالایی هم در خلق آثار ادبی خلاقه دارند، درگیر کارهای اجرایی در این حوزه می شوند و به مرور از دنیای نویسندگی خلاق دور شده و در نهایت برای همیشه آن را کنار گذاشته و به عنوان یک کارمند و در نهایت مسئول فرهنگی مشغول کار می شوند.

بخش دردناک ماجرا هم آنجاست که این افراد بعد از مدتی خود را دچار روزمرگی کار اداری می بینند و به دلیل داشتن روحیه هنری و ادبی که از قبل داشته اند، به نوعی تناقض در کار و روحیات خود مبتلا و در مجموع از هر گونه ابتکار و خلاقیت کاری هم باز می مانند و این تازه اول ماجراست، چرا که افسردگی روحی هم بعد از این مرحله می تواند دامنگیر این افراد باشد.

با این توضیح در نظر بیاورید سرنوشت تعدادی از نویسندگان کشورمان را که سال ها قبل به عنوان نویسندگان خلاق در جامعه ادبی بین خوانندگان آثارشان جایگاه شایسته ای داشته اند، اما حالا چنان درگیر کارهای اجرایی و بیشتر مدیریتی در حوزه های فرهنگی و ادبی کشور شده اند که دیگر نشانی از فعالیت نویسندگی و آن خلاقیت های ادبی در کارشان دیده نمی شود و با جرات می توان گفت حتی در بین برخی از خوانندگان آثارشان هم به فراموشی سپرده شده اند.

در ریشه یابی این مسئله، تا حدود زیادی مدیریت فرهنگی کشور را می توان دخیل دید. چرا که در بین تعدادی از مدیران فرهنگی این برداشت ناصحیح جا افتاده که اگر یک نویسنده چند اثر ادبی خلاق در پرونده کاری اش داشته باشد، حتماً می تواند مدیر یا مسئول فرهنگی موفقی هم از آب در بیاید و با این ذهنیت، افراد یادشده را با به حلقه مدیران میانی حوزه فرهنگ فرا می خوانند و بعد از مدتی با درگیر شدن این افراد در مسئولیت های اجرایی، ریشه خلاقیت های ادبی آنها به مرور خشک شده و در نهایت از بین می رود.

شاید عده ای به این نوشته خرده بگیرند که چرا نویسنده جماعت را از سمت های اجرایی و مدیریتی بر حذر می دارد؛ مگر نویسندگان برای تامین نیازهای زندگی خود و خانواده شان به کار و در آمد لازم نیاز ندارند. این نکته کاملا صحیح و طبیعی است که نویسندگان هم مانند سایر قشرهای اجتماعی به کار و  در آمد لازم برای امرار معاش خود و خانواده شان احتیاج دارند. اما واقعیت امر آن است که کارهای اجرایی آن هم در سمت های مدیریتی به وقت و انرژی فراتر از کار معمولی یک کارمند ساده نیاز دارد تا حلقه مدیریتی کلان دچار وقفه و اشکال نشود.

این نکته هم مسلم است که انجام کارهای مدیریتی که گاه روی دوش نویسندگان خلاق گذاشته می شود، از عهده یک مدیر فرهنگی هم بر می آید و شاید در موارد بازدهی کار یک مدیر فرهنگی بهتر از نتیجه کار یک نویسنده در یک پست مدیریتی باشد. البته نویسندگان هم توانایی منحصر به فردی دارند که فقط در دنیای نویسندگی امکان ظهور و بروز دارد و در فضاهای غیر به مرور خشکیده و نابود می شود.

به یاد بیاوریم خلق آثار ادبی و هنری به فضای دنج و خلوتی نیاز دارد که به دور از هیاهوی حاکم بر بسیاری از فضاهای زندگی امروزی به ویژه ادارات دولتی و حتی موسسات خصوصی باشد. البته دستیابی به چنین فضاهای ایده آل برای خلق آثار ادبی و هنری آرزوی هر هنرمندی است که در بیشتتر موارد هم معمولاً دور از دسترس است، چرا که شرایط زندگی در جامعه امروز غالباً چنین شرایطی را از بسیاری از افراد سلب کرده است. با این حال، نویسنده واقعی و با اراده اغلب از پا نمی نشینند و حتی در شرایط دشوار هم به خلق آثار ادبی و هنری می پردازند و در مواردی هم کارهای درخشانی را به جامعه و مخاطبان خود ارائه می دهند. به شرط آن که درگیر کارهای اجرایی نشوند و نویسنده بودن را به مدیر میانی بودن ترجیح دهند تا در شکل گیری ادبیات خلاقه سهیم باشند.
 
انتهای پیام/و
برچسب ها:
آخرین اخبار