امروز : شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 3
۰۴:۴۶
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 60404
تاریخ انتشار: ۲۰ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۰۲:۰۷
تعداد بازدید: 119
نیما تجبر، حافظ پژوه در گفت‌وگو با خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس درباره حافظ اظهار داشت: موضوع شعر حافظ و آنچه ...

نیما تجبر، حافظ پژوه در گفت‌وگو با خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس درباره حافظ اظهار داشت: موضوع شعر حافظ و آنچه خوانش و علاقمندی به شعر حافظ ایجاد می‌کند «ایهام» است وقتی با ایهام صحبت کنید هر فردی راه به جایی می‌برد هر که می‌تواند معنایی را استخراج کند خواه ناخواه با ورود به عرصه‌های متعدد معنایی، امکان معنا سازی یا امکان حضور بار معنایی بیشتر در یک متن اتفاق می‌افتد بنابراین به همین دلیل رکن اصلی شعر حافظ آرایه ایهام است.

وی با تاکید بر اینکه طنز نیز در شعر این شاعر وجود دارد، ابراز داشت: گونه‌های مختلف طنز حافظ عبارتند از انتقادی، یزدان شناسانه، با معشوق و موقعیت که حاکم بر طنز‌های حافظ در نخستین پله و پایگاه این طنز است که در نخستین دیدار شخصیت‌ها را از مسجد و میخانه به در کشیده و در جای دیگر بیان می‌کند.

تجبر با بیان اینکه حافظ از واژگان مذهبی و دینی بهره برده و آنها را باز تعریف کرده است، ابراز داشت: به این سبب در جهان‌بینی حافظ و زمانه وی چنان که دیده می‌شود چیزی در جای خود نیست.

وی گفت: این مطلب دو سویه است؛ اول جامعه و روزگار حافظ است که مفتی آن به جای فتوا دادن به کار دیگر و واعظ به کار دیگر و دو دیگر اینکه حافظ برای پی‌ریزی جهان تازه‌ای که می‌خواهد برآورد نیازمند به هم ریزی است.

تجبر افزود: طنز در یک نگره نا به جا است؛ هنگامیکه چیزی سر جای خود نباشد خود به خود طنز را ایجاد می‌کند. دیگری برآمده از زمانه حافظ است و دامن گیر همه اهل روزگار حافظ است و دو دیگر اینکه حافظ در پی ریختن جهان تازه و گزینش واژگان این است؛ هیچ یک از این مطالب با خواندن ادبیات حافظ حاصل نمی‌شود و نمی‌توان فهمید و نمی‌توان از هنر فردی پی به این مطلب برد که او دقیقا چه کسی است.

این استاد دانشگاه اضافه کرد: هنر حافظ در این است که تمام این احساسات برجسته و اهم گرایش‌های ذهنی انسان را توانسته در غزل خود گرد آورد، بنابراین وقتی هر جوینده‌ای به غزل حافظ رجوع می‌کند تهی‌دست از غزل حافظ باز نمی‌گردد، بلکه گوشه‌ای از خواسته خود و آرزوی دلش را می‌یابد و با آن آرام می‌شود.

تجبر اضافه کرد: حافظ برای بیان طنز از واژه‌هایی که پشتوانه داشته و در ذهن ما جا افتاده؛ آنها را در پشتوانه‌های معنایی و نظریک خود بر هم می‌زند تا مسئله تازه‌ای به ما بدهد و آن موضوع تازه حاصل واژگونگی و وارونگی است که حافظ پدید می‌آورد.

وی در پایان اینگونه خاتمه سخن داد که، شعر حافظ کاملا یک حیات برجسته اجتماعی دارد که دقیقا بسیاری از گره‌هایش تنها با دانستن و خواندن عصر حافظ گشوده می‌شود.
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار