امروز : پنجشنبه ۵ اسفند ۱۳۹۵ - 2017 February 23
۱۳:۵۸
نمایشگاه رسانه دیجیتال
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 7224
تاریخ انتشار: ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ساعت ۱۹:۳۰
تعداد بازدید: 136
به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، نشست رسانه‌ای نمایش «مگافونیا» به نویسندگی و کارگردانی میلاد حسینی صبح امروز یکشنبه 22 اردیبهشت ماه در سالن استاد ...

به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، نشست رسانه‌ای نمایش «مگافونیا» به نویسندگی و کارگردانی میلاد حسینی صبح امروز یکشنبه 22 اردیبهشت ماه در سالن استاد امیرخانی خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در این نشست علاوه بر کارگردان امین اکبری نسب، سپیده دستینه و رکسانا رضایی بازیگران کار نیز حضور داشتند.

در ابتدای نشست حسینی درباره روند شکل گیری این نمایشنامه توضیح داد: نمایشنامه «مگافونیا» بر اساس نظریه آلبرت آمستد آشورشناس آمریکایی که نویسنده کتاب «تاریخ هخامنشی» است نوشته شده است. آمستد نظریه‌ای درباره بردیای دروغین دارد که براساس مدارک تاریخی یونانی، کتیبه بیستون و کتیبه‌هایی که در تخت جمشید و کاخ داریوش اول وجود دارد، نوشته شده است.

وی ادامه داد: آمستد در در این نظریه اثبات می‌کند که داریوش اول بر اساس یک کودتای سیاسی بر علیه فرزندان کوروش به پادشاهی می‌رسد. در واقع بردیا به دست کمبوجیه به قتل نمی‌رسد بلکه با حیله داریوش کشته می‌شود. من نظریه آمستد را به خاطر تکثر منابع و معاصر بودن این دانشمند و اینکه برای انجام تحقیقاتش به ایران نیز سفر کرده قبول دارم.

حسینی متذکر شد: متاسفانه یونانی‌ها در نگارش تاریخ ایران دست به تحریف‌های بزرگی زده‌اند. همچنین در تاریخی که به دست هرودوت درباره ایرانی‌ها و جنگ یونان و ایران نوشته شده انحراف‌های بزرگی صورت گرفته است. چون در واقع یونانی‌ها قوم پیروز بودند و تاریخ را هم به نفع خودشان نوشتند. نظریه پردازان زیادی نیز معتقدند که در اواخر دوره هخامنشی نزدیک به صدها هزار کتیبه جعل شده است.

کارگردان «آذرمیدخت» عنوان کرد: آمستد معتقد است چون داریوش اول از نسل کوروش نبوده بر علیه پسران وی کمبوجیه و بردیا توطئه می‌کند. داریوش در جنگ مصربه فرماندهی کمبوجیه تنها یک سرباز معمولی بوده است. با این وجود او خانواده اصیلی داشته و پدرش گشتاسپ از جمله افرادی است که زرتشت در خانه‌اش بزرگ شده است.  برای نگارش«مگافونیا» بیش از 4 ماه تحقیق کردم و کتاب‌ها و منابع گوناگونی را خواندم.

وی افزود: متوجه شدم که جرین مغ کشی در واقع یک کشمکش سیاسی بین مادها و پارسا بوده است و داریوش می‌خواسته قدرت مادها را که بردیا فرماندهی‌اش را در دست داشته از بین ببرد. معتقدم که باید در تاریخ ایران پیش از اسلام بازنگری‌هایی صورت گیرد چون منابعی که به دست ما رسیده منابع الکنی است. معتقدم تنها بهرام بیضایی و قطب‌الدین صادقی در زمینه نمایش‌های تاریخی ایران دست به بازنگیری تاریخی زده‌اند.

وی درباره نام‌گذاری «مگافونا» برای این نمایش گفت: اسم مگافونیا لفظ یونانی وازه مغ کشی است. مغ کشی اولین آیین نمایشی در ایران است که به دست ما رسیده و در واقع مضمون شاه‌کشی را در خودش دارد. این مضمون بعدها دستمایه نمایش‌هایی چون «کوسه برنشین و میر نوروزی» شده‌اند. کشور ما سرشار از نمایش‌ها و آیین‌ها است. نویسندگان ایرانی اگر بتوانند این آیین‌های ایرانی را دستمایه درام قرار دهند در واقع این میراث بزرگ را تئوریزه می‌کنند. قصد من نیز از اجرای این نمایش تئوریزه کردن یک آیین پیش از اسلام بود.

حسینی یادآور شد: در واقه این نمایش نقد ساختار پادشاهی است. سیستمی که تمام بنیان‌های مذهبی و صنفی را حذف یا تضعیف می‌کند. هنوز در برخی کشورهای عربی و اروپایی این ساختار پادشاهی و جنگ قدرت وجود دارد.

وی درباره بهره‌گیری از آیین‌های ایرانی در این نمایش گفت: متاسفانه در دانشگاه‌های ما می‌خواهند روند 2500 ساله‌ای را که غرب در شکل‌گیری درام طی کرده در طول 10 سال سپری کنند. ما هنوز در کشورمان مدرنیته را به درستی نمی‌شناسیم اما نمایش‌های پست مدرن اجرا می‌کنیم. معتقدم که ما باید ابتدا تئاتر ملی خودمان را گسترش دهیم بعد به سراغ تئاتر غرب برویم. در این نمایش همه تلاشم را کردم تا در حرکت، بیان، آوا، موسیقی و دیالوگ به الگوهای آیینی پیش از اسلام وفادار باشم.

حسینی ادامه داد: مثلا به پیشنهاد سعید تهرانی آهنگساز نمایش از ضرب زورخانه استفاده کردیم تا نمایش شکل پهلوانی به خود بگیرد. چون فرهنگ پهلوانی از دوره پارت‌ها در ایران شکل گرفته است. همچنین از آیین‌های پس از اسلام نیز در میزانسن و خطوط حرکتی بهره گرفتم و در جاهایی به تعزیه و روحوضی ینز نزدیک شدم.

در ادامه سپیده دستینه بازیگر نمایش درباره ایفای نقش «نیرنگ» در اثر توضیح داد: کاراکتر نیرنگ در تاریخ وجود خارجی نداشته و زاییده ذهن نویسنده است. در واقع میلاد حسینی با خلق این شخصیت حرف اصلی‌اش را از زبان وی بیان کرده است. نیرنگ دو نقش دارد هم راوی تاریخ و داستان نمایش است و هم تلاش می‌کند برای ایجاد اعتماد به چیزی که حقیقت ندارد، تلاش کند. نیرنگ در نمایشنامه یک تلخک تاریخی است که داستان را روایت می‌کند.

در ادامه امین محسنی نسب بازیگر نقش بردیا گفت: بردیا از لحاظ شخصیت‌پردازی یکی از مشکل‌ترین کاراکترها است. چون با وجود معروفیت نکات چندانی درباره زندگی او در تاریخ وجود ندارد. تلاش کردم با وجود منابع اندک این شخصیت را به درستی پرداخت کنم. بردیا برخلاف خشونتی که در داریوش و کمبوجیه می‌بینیم فرد جنگ طلبی نبوده است و مظلومانه نیز به قتل می‌رسد.

در بخش دیگری از این نشست رکسانا رضایی بازیگر نقش آتوسا عنوان کرد: من پیش از این در نمایش «آذرمیدخت» نیز با حسینی همکاری داشتم. آن نمایش اثری تک پرسوناژ ولی تاریخی بود که روایت واگویه‌های آخرین پادشاه زن ایرانی را بازگو می‌کرد اما آتوسا در این اثر پادشاه نیست اما قدرتی کمتر از شاه نیز ندارد و در کنار برادرهایش برای حفظ حکومت پدرش تلاش می‌کند. او حتی حاضر می‌شد علی رغم میل باطنی‌اش با داریوش ازدواج کند.

حسینی درباره حمایت از این نمایش گفت: ما با قرارداد گیشه این نمایش را روی صحنه می‌بریم و تا به حال نیز همه هزینه‌ها را شخصی بر عهده گرفته‌ایم اما با انجمن هنرهای نمایشی برای کمک به این نمایش در حال رایزنی هستیم. معتقدم که در برابر آثار دیگر باید از نمایش‌های ایرانی حمایت بیشتری شود. متاسفانه تئاتر ما به طرز غیر قابل باوری به سمت تئاتر خصوصی می‌رود تئاتری که فقط نام خصوصی را یدک می‌کشد و بیشتر به تجارت نزدیک شده است.

کارگردان «فاوست» عنوان کرد: تئاتر حرفه‌ای و اندیشه ورز ما نیز دارد به سمت تئاتر آزاد گرایش پیدا می‌کند. حتی در تبلیغات آثار نیز شاهد آلبوم‌های عکس خانوادگی هستیم تا طراحی پوستر. این روند از ذات اندیشه ورز تئاتر دور است و در نهایت به ضرر تئاتر تمام می‌شود. مشکل دیگر تئاتر ایرن کمبود سالن در مکان‌های مناسب است. اگر این مشکل برطرف شود جنگ و تنازع بقایی که بین گروه‌های تئاتری شکل گرفته از بین می‌رود. 
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها