امروز : جمعه ۲۸ مهر ۱۳۹۶ - 2017 October 20
۲۲:۳۴
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 78694
تاریخ انتشار: ۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 56
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس ـ سجاد اسلامیان: فرودی عجیب و غریب بود؛ هواپیما در تاریکی محض و به شیوه‌ای خاص فرود آمد آن هم وقتی که ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس ـ سجاد اسلامیان: فرودی عجیب و غریب بود؛ هواپیما در تاریکی محض و به شیوه‌ای خاص فرود آمد آن هم وقتی که فرودگاه بشکل غیر عادی‌ئی تاریک بود و مهمانداران هم همه پنجره‌ها را بستند و تا چند دقیقه بعد از نشستن پرواز هم چراغ‌های هواپیما روشن نشد.

این همه، روایتی است دو خطی از فرود در فرودگاه دمشق؛ بعد به هتل «بارارز» رفتیم و قرار بر این بود که فردایش به «لاذقیه» برویم؛ شهری که برای رسیدن به آن مسیری هفت ساعته پیمودیم.
 
 



 
مسیر بماند که امنیتش خلاف تصور بود؛ از نزدیکی جاده «یبرود» گذشتیم جایی که چندی قبل نیروهای سوری با کمک حزب‌الله آن را آزاد کرده بودند و شاهد کامیون‌هایی بودیم پر از وسایل خانه که نشان می‌داد، آواره‌های سوری آرام آرام به خانه برمی‌گشتند؛ از کنار حمص هم گذشتیم شهری که می گفتند درگیری در آن ادامه دارد اما ما تنها یک دود انفجار دیدیم و بس.
 
 



 
لاذقیه اما شهر بشار اسد است جایی که تروریست‌ها جرات ورود به آن را نداشته‌اند؛ یکی از برنامه‌ها دیدن از آوارگان ارمنی منطقه «الکسبة» است در کلیسای تاریخی ارامنه لاذقیه به نام سیده مریم عذرا اسکان داده شده‌اند.

به صحبت با برخی از این افراد می‌پردازیم روح‌الله، رضا امیرخانی و چند تا از بچه‌های دیگر را همراهی می‌کنم؛ زبان ارمنی آنها من را به یاد ارمنی‌های اصفهان می‌اندازد و این ارمنی‌ها که سال‌ها با ترکیه به خاطر کشتار ارمنی‌ها مشکل داشته و دارند این بار به دلیل سیاست‌های غلط ترکیه با تروریست‌های تکفیری مواجه شده‌اند و یکی از آنها دقیقا همین نکته را می‌گوید: «ترکیه به ما خیانت کرده است».

کسی ما را به تالار کوچک و نمور کلیسا می‌برد؛ بچه و پیرمردها و پیرزن‌ها آنجا هستند و او توضیح می‌دهد؛ برخی واقعا بیمارند و نای سخن گفتن ندارند؛ وضعیت اسف‌باری است؛ یکی به دلیل بیماری تنها با یک تکه کارتون یخچال خودش را از دیگران جدا کرده است.
 
 



 
بچه‌ها در تدارک آوردن اسباب‌بازی‌ها هستند؛ اما آن طرف‌تر در درون کلیسا دعا برقرار شده و ناقوس به صدا درآمده است؛ اولین بار است که پا در محراب یک کلیسا می‌گذارم تا عکس بیاندازم.

عروسک‌ها می‌رسد و بچه‌ها را جمع می‌کنیم؛ دوربین‌های ما آماده است اما نور آن اتاق نمور هم برای عکاسی کافی نیست؛ ابوالقاسم طالبی، محمدحسین جعفریان، خانم رجایی‌فر و خانم مایرید ماگوایر اسباب‌بازی‌ها را به بچه‌ها هدیه می‌دهند.

مصیبت تازه شروع شده است؛ برخی اسباب‌بازی‌ها دخترانه است و به پسرها رسیده است و برخی پسرانه است و به دخترها رسیده است؛ چندتا را عوض می‌کنیم اما گویا به تعداد کافی اسباب‌بازی نیست و هر کدام از بچه‌های آواره به دنبال بچه‌های کاروان هستند که شاید بتوانند عروسک‌های خود را عوض کنند.
 
 



 
عکسی یادگاری انداخته می‌شود و بیرون می‌رویم اما تازه به ما خبر می‌دهند بیرون چه خبری بوده است؛ غوغای اصلی بیرون و در کوچه تنگی بوده که کلیسا در آن قرار داشته است.

پدر دیوید اسمیت از استرالیا و سولومون، استرالیایی نیجریایی‌الاصل برای اولین بار در طول سفر دستکش‌های بوکس‌شان را درآورده‌اند و تمرین اساسی کرده‌اند؛ همه جوانان و نوجوانان لاذقیه به وجد آمده‌اند؛ گویا سولومون هم پیروز شده و همه فریاد «سولومون سولومون» سر می‌دهند.
 
 



 
یادم می‌آید که روح‌الله قبلا درباره این دو نوشته بود:

«میان هیچ کدام از اعضای کاروان رابطه‌ای که میان دیوید اسمیت و سولومون هست، وجود ندارد. حتی مادر و پسری هم که همراهمان هستند اینقدر اظهار محبت به یکدیگر ندارند. شبی که بنا بود سولومون [به تهران] برسد و تاخیر کرد و دسته آخر مجتبی به دادش رسید، دیوید لحظه به لحظه کنار من بود. همه خوابیدند و مانده بودیم ما که منتظر مشخص شدن وضع سولومون بودیم. به شدت خسته بود اما نگرانی نمی‌گذاشت که آرام بگیرد. وقتی که گوشی را دادم دستش و صدای سولومون را شنید، نفس راحتی کشید و آرام گرفت. وقتی روز بعد در قم ملاقات کردند چنان یکدیگر را در آغوش فشردند که تو گویی سال‌ها از هم دور بودند.

سولومون سیاه پوستی اصالتا آفریقایی بود که در این دنیا بجز بوکس هیچ کار دیگری بلد نبود؛ حتی درست حرف زدن و این دیوید اسمیت کشیش بود که او را زیر بال و پر خود گرفته بود و مربی باشگاه بوکس کلیسایش در استرالیا کرده بود؛ همان کلیسایی که افراطیان صهیونیست بارها به آن حمله کرده بودند.

این رابطه البته دو طرفه بود. سولومون هر وقت می‌خواست در مورد دیوید اسمیت حرف بزند و لکنت زبانش نمی‌گذاشت، به سینه‌اش اشاره می‌کرد و بعد دو دستش را از هم باز می کرد که با زبان اشاره بگوید: او قلبش باز است و روحی بزرگ دارد. دیوید اسمیت برای سولومون واقعا پدر بود.»
 
 



 
حالا من کنار سولومون نشسته‌ام؛ بچه‌ها از پایین پنجره اتوبوس برای او دست تکان می‌دهند و من عکس می‌اندازم؛ اتوبوس که دور می‌شود برمی‌گردد به سوی من؛ اشک در چشم‌هایش حلقه زده است و همان لکنت زبان را دارد و تنها به سینه‌اش اشاره می‌کند و تنها می‌گوید «hey man» و دیگر نمی‌تواند صحبت کند.

انتهای پیام/س
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها