امروز : پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 8
۱۰:۳۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 79270
تاریخ انتشار: ۲ اردیبهشت ۱۳۹۳ - ساعت ۲۰:۰۰
تعداد بازدید: 87
نظام اسلامی در نیمه چهارمین دهه‌ حیات خویش، فاز تازه‌ای از مواجهه با قطب رقیب خویش، غرب به ویژه آمریکا را تجربه می‌کند. توسل به تحریم دیپلماتیک با ...

نظام اسلامی در نیمه چهارمین دهه‌ حیات خویش، فاز تازه‌ای از مواجهه با قطب رقیب خویش، غرب به ویژه آمریکا را تجربه می‌کند. توسل به تحریم دیپلماتیک با ندادن روادید به نماینده دایم ایران در سازمان ملل متحد؛ آن هم برخلاف حقوق بین‌الملل و قوانین جهانی، تازه‌ترین حلقه از این مواجهه‌ طولانی است.

ایرانی‌ها پیش از این در دهه‌های 60، 70 و 80 هجری خورشیدی مراحل دیگری از این زورآزمایی با جبهه‌ سلطه را در میادینی نظیر جنگ تحمیلی، تجزیه‌طلبی خودفروختگان قومیتی، اقدامات تروریستی و تحریم اقتصادی و تسلیحاتی پشت سر گذاشته‌اند. اکنون توسل به تحریم دیپلماتیک، جدیدترین برگ از بازی بزرگی است که حریفان انقلاب اسلامی بخت خویش را در آن به آزمون نهاده‌اند. از آنجا که دولت ایران، در مذاکرات مختلف، عقب‌نشینی‌هایی را در برابر غرب داشت و البته هیچ نتیجه‌ای هم جز جلوتر آمدن رقیب ندید، مرحله‌ تازه‌ رویارویی ایرانیان و غرب به هیجان و حساسیتی بیش از گذشته آمیخته است. در داخل و خارج بازار گمانه‌زنی و تحلیل رونق گرفته است و هر گروه و جریان سیاسی تلاش دارد از منظر منافع خویش به پرسش‌های انبوه افکار عمومی درباره‌ چشم‌انداز این کشمکش پاسخ دهد.

اندیشمندان سیاسی در پاسخ به این دست پرسش‌ها از «معیار شناخته‌شده‌ای» به نام «ارزیابی و تخمین موقعیت طرفین» بهره می‌جویند. آن‌ها با شاخص‌های روشنی که ضریب قدرت اقتصادی و آمادگی سیاسی و نظامی دو طرف را نشان می‌دهد، چشم‌انداز یک کشمکش را ترسیم می‌کنند. حال موقعیت جمهوری اسلامی در مواجهه‌ اخیر چگونه است؟ برتری از آن کیست؟ ایران یا غرب؟

در چند رشته سخنرانی، حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای رهبر حکیم انقلاب اسلامی، به این سؤال مهم افکار عمومی پاسخ مستند و روشنی ارائه فرمودند. حضرت معظم‌له برای حل این معما یعنی «روشن ساختن ابهام‌های مربوط به موقعیت ایران» از یک تمثیل آشنا بهره جستند؛ تمثیلی دوبعدی که در یک طیف آن واقعه‌ «شعب ابی‌طالب» قرار دارد و در سوی دیگر، واقعه‌ «خیبر و بدر».

در خاطره‌ مسلمانان، شعب ابی‌طالب، نماد دوران حصر و انزوای آنان است؛ دوره‌ای که اردوی دشمن(مشرکان) عرصه را از هر سو بر مسلمانان تنگ ساخت و جمعیت موحدان و حواریون پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله، ناگزیر شدند دوره‌ای را به ریاضت و تحمل شدائد بگذرانند.

در مقابل، واقعه‌ خیبر و بدر نمادهای اوج‌گیری قدرت اردوگاه اسلام است. جامعه‌ اسلامی در آستانه‌ این دو واقعه بر بسیاری از موانع، تحریم‌ها و تهدیدهای دشمنان غالب آمده و گام‌های بلندی به سوی گسترش ارزش‌ها و پیام دین حنیف برداشت.

برای پی بردن به عمق این واقعیت که ایران اکنون در کدام فراز از تاریخ ایستاده است و آیا جامعه‌ اسلامی در شرایط حصر و ریاضت است، یا رونق و شکوه، می‌بایست به شواهد و نشانه‌ها رجوع کرد. در این باب رهبر بزرگوار انقلاب با بیان مصادیق و مستندات روشن به این تصور عده‌ای خط بطلان کشیدند که تلاش می‌کنند تصویر یک جامعه‌ منزوی و منفعل را از ایران امروز رسم کنند.

آنچه پیداست تصور شهروندان یک جامعه درباره‌ موقعیت خویش به ویژه در صحنه‌ جهانی، پایه و اساس بسیاری از تصمیم‌ها و رفتارهای او را شکل می‌دهد و با نگاه به اهمیت این «ذهنیت‌ها و تصورات ملی»، چندی است ناظران و محافل سیاسی نوعی «کورس تحلیلی» و بازار شرط‌بندی را در مورد بازی بزرگ غرب با ایران به راه انداخته‌اند. اگر از این زاویه به تحلیل‌های رهبر انقلاب نگاه افکنیم، زوایای تازه‌ای از چشم‌انداز «ایران آینده»، روشن خواهد شد.

یک معیار روشن برای ارزیابی وضع اکنون جامعه، تأمل و تورق در شرایط گذشته و سنجش وضع موجود در آیینه تجربه و تاریخ است. به عبارت بهتر، برای پاسخ به این سؤال که آیا جامعه‌ ایران فاز کنونی تحریم و تهدید را با موفقیت سپری می‌کند یا خیر، یک راه‌حل ساده این است که تجربه‌های مشابه رویارویی مردم و نظام اسلامی با این دست بحران‌ها در گذشته سنجیده شود.

در این نگاه به گذشته اغلب ناظران، بر فرازهایی از تاریخ تحولات سیاسی اشاره می‌کنند که انقلاب اسلامی بحران‌ها و تهدیدهای بزرگ‌تری را از سر گذارنده است. آن‌ها به طور مشخص به سه رشته از معضلات و بحران‌های سیاسی و اقتصادی اشاره می‌کنند که در سه مقطع، جامعه‌ ایران را فراگرفت. رشته‌ نخست، وضعیت بحرانی سختی بود که ملت مسلمان ایران در کل سال‌های دهه‌ 60 سپری کرد؛ دورانی که در آن تمامی قوای سیاسی و نظامی متحد غرب در داخل و خارج دست به دست هم داده بودند تا نظام اسلامی را از پای درآورند.

در این مرحله جامعه‌ ایران ناگزیر شد از حیث اقتصادی به ریاضت طولانی تن دهد و از حیث سیاسی و نظامی، بزرگ‌ترین تحریم را از سر گذراند.

این وضعیت در دوران پس از جنگ به ویژه بعد از واقعه‌ 11 سپتامبر 2001(20 شهریور 1380) تجدید شد. در این مرحله چند سناریوی پیچیده‌ جنگ سیاسی و تحریم نظامی و اقتصادی ضد ایران از سوی جناح نومحافظه‌کاران آمریکا طراحی و اجرا شد. دولت «جرج دبلیو. بوش» آشکارا در قالب طرح موسوم به «محور شرارت» براندازی نظام اسلامی، ایجاد اغتشاش‌های قومی و تجهیز اپوزیسیون سیاسی در داخل و خارج و نیز قطع همکاری کشورهای همسایه با ایران را در دستور کار خود قرار داد.

جمهوری اسلامی به واسطه‌ درک عمیق افکار عمومی و نیز پای‌بندی ملت به آرمان‌های انقلاب توانست این سال‌های سخت را پشت سر بگذارد. این نکته را رهبر عظیم‌الشأن انقلاب یادآور شدند: «ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی، قدرت‌های جهانی همواره تلاش داشتند با مانع‌تراشی‌های فراوان هم‌چون تحمیل 8 سال جنگ، انجام اقدام‌های تروریستی و تحریم‌ها، حرکت ملت ایران را متوقف کنند و انقلاب اسلامی را به زانو درآورند و ملت را پشیمان کنند؛ اما با وجود همه‌ این چالش‌ها، نظام اسلامی راه خود را با قوت ادامه داده و بر آن‌ها غلبه کرده است».

با الگوی مدیریت بحران و راهبردهای نظام در بزنگاه‌های سیاسی در 3 دهه‌ اخیر، هر بحرانی برای ایرانی‌ها یک آزمون خطیر بوده است که در آن ظرفیت‌ها و توانمندی‌های نظام دینی محک خورده است.

حضرت امام خمینی بنیان‌گذار نظام اسلامی و پس از آن حضرت، رهبر حکیم انقلاب در این برهه‌های حساس الگوی مشخصی از مدیریت بحران را به نمایش گذاشته‌اند، این الگوی مدیریت بحران دارای اجزا و ابعادی مشخص بوده است. در این راهبرد عبور از بحران بر سه محور مشخص تکیه شده است: «محور نخست انسجام مسؤولان و نیروهای سیاسی نظام، دوم جلب اعتماد مردمی با خدمات رسانی شایسته به مردم و محور سوم توسعه‌ پیشرفت‌های علمی و فن‌آوری».

یک: در محور نخست، رهبران بزرگوار انقلاب بر این اصل عقلانی تکیه کرده‌اند که تا زمانی که صف نیروها به ویژه مسؤولان نظام متحد مانده است، تلاش‌های حریفان خارجی نمی‌تواند خللی در آرایش و اقتدار جامعه ایجاد کند. این قاعده یک برهان خلف نیز دارد و آن، این است که جبهه‌ دشمنان انقلاب اسلامی زمانی کامیاب شده که انسجام نیروها و مسؤولان نظام آسیب ببیند. اتحاد و همدلی «میان مسؤولان»، «میان مردم» و «میان مردم و مسؤولان»، درمان قطعی بسیاری از مشکلات کشور است.

دو: محور دوم به عنوان پادزهر بزرگ برای واکسینه کردن جامعه در برابر ترفندهای جبهه‌ خصم، همانا بالا بردن ضریب کارآمدی نظام است و اینکه هیچ راهی در مصاف با دشمن بیرونی، مطمئن‌تر از تقویت جبهه‌ درونی انقلاب و رویکرد به داخل کشور نیست و این آرزو میسر نمی‌شود؛ مگر با گسترش کمی و کیفی خدمات به مردم.

رهبر معظم انقلاب در همین راستا از چند سال قبل «گفتمان خدمت به مردم» را سرلوحه‌ برنامه‌های نظام قرار داده‌اند».

با نگاه به همین شرایط حساس انقلاب است که در سال جدید، رهبری نظام اصل تازه‌ای چون ارتقای اقتصاد و فرهنگ به موازات یکدیگر را وارد گفتمان جامعه و نظام ساختند؛ حضرت معظم‌له درباره‌ کارهای ضروری ملت و مسؤولان پرهیز از تنبلی، کسالت و کم‌کاری را مورد تأکید قرار دادند و فرمودند: «باید در همه‌ زمینه‌ها از جمله اقتصاد، به طور جهادی کار کرد».

سه: دیگر راهبرد نظام اسلامی برای عبور از مراحل تحریم و تنگنا، همواره و در تمام این 3 دهه، تقویت فاز تلاش‌های علمی و فناوری بوده است. از همین روست که در تمامی دیدارهاى عمومى با توده‌ مردم و یا نخبگان و کارگزاران، موضوع دست‌یابی به قله‌های دانش و فناوری، محور بحث حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای قرار مى‌گیرد و هر بار و در هر قضیه‌اى از مسائل انقلاب، رشته‌ سخن به مقوله‌ پیشرفت‌های علمی کشیده مى‌شود.

البته به جز این اصول سه‌گانه، می‌توان عناصر دیگری از رموز موفقیت مردم ایران در عبور از دوران‌های سخت تحریم و تنگنا را به خاطر آورد. از جمله‌ این عناصر، دلباختگی مردم به ارزش‌های نظام است؛ به این دلیل روشن که نبرد نظام با قدرت‌های سلطه‌گر همواره نبردی بر پایه‌ ارزش‌ها بوده است. دلیل وفاداری مردم به نظام را باید در همین ارزش‌ها جست‌وجو کرد. آن‌ها ارزش‌هایی هستند که چند نسل از مبارزان این میهن برای به دست آوردن آن، جان خویش را فدا کردند؛ از شهدای پیش از انقلاب که برای تشکیل حکومت اسلامی خون خود را دادند تا شهدا، آزادگان، جانبازان و خانواده‌های معظم آنها؛ سپس برهه مهم و تاریخی فتنه 88 که شهدای جان‌سپرده و زنده آن برای انقلاب و حقانیت آن خون و آبرو را باهم به عرصه آوردند و تا همین اواخر که انقلاب، شهید متولد سال 1372، طلبه بسیجی علی خلیلی را تقدیم ارزش‌ها کرد. 

این ارزش‌ها همان چیزی است که تابلوی جنبش‌ها و انقلاب‌های 3 سال اخیر منطقه یا همان «بیداری اسلامی» شده است: از بین رفتن وابستگی و جایگزینی استقلال همه‌جانبه، از بین رفتن اختناق نفس‌گیر و حاکمیت فضای آزادی، رهایی از تحقیرشدگی تاریخی و به دست آوردن عزت ملی، از بین رفتن ضعف نفس و خودکم‌بینی و حاکم شدن روحیه‌ اعتماد به نفس ملی و حفظ اسلام عزیز.

توانمندی‌ها و ظرفیت‌های نظام در برهه‌ عصر ظفرمندی مسلمانان و تصویر عملکرد جمهوری اسلامی در عرصه‌ مدیریت‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی اکنون به صورت شاخص‌هایی قابل اندازه‌گیری پیش روی ملت‌ها قرار گرفته است. بعد از گذشت 36 سال از پیروزی انقلاب اسلامی که اینک دوران تثبیت و توسعه را سپری می‌کند، اجزای عملکرد این نظام امری ذهنی نیست بلکه دست‌آوردهای آن به صورت ملموس قابل بررسی و رؤیت است.

نظام سیاسی ما در چهارمین دهه حیات برومند خویش، دوران نضج‌گیری بلوغ را سپری کرده و به باور جامعه‌شناسان، اکنون در مرحله‌ای قرار گرفته که به آن دوره‌ تثبیت و قوام نام می‌نهند. این، مرحله‌ای است که «باید» در صحنه‌ داخلی به تثبیت و نهادینه کردن اصول و آرمان‌های انقلاب و  در صحنه‌ بین‌المللی به یاری جوامع و ملت‌های آزادی‌خواه مبادرت کرد.
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار