امروز : پنجشنبه ۸ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 29
۱۳:۵۹
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 80975
تاریخ انتشار: ۸ اردیبهشت ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 69
به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، روز گذشته (6 اردیبهشت ماه) نشست هم‌اندیشی بررسی مشکلات تالار «مولوی» در حالی با حضور جمعی بدنه تئاتر دانشگاهی همچون ...

به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، روز گذشته (6 اردیبهشت ماه) نشست هم‌اندیشی بررسی مشکلات تالار «مولوی» در حالی با حضور جمعی بدنه تئاتر دانشگاهی همچون قطب‌الدین صادقی، رحمت امینی، محمدرضا خاکی، اصغر دشتی، سعید اسدی،فریدون علی‌یاری، فارس باقری، اشکان خیل‌نژاد، ساوش قائدی، یوسف باپیری، مرتضی میرمنتظمی، جابر رمضانی، سمانه زندی‌نژاد و .... در این تالار برگزاری شد که بیشتر شبیه به یک فضای تبلیغاتی بد تا هم اندیشی با دغدغه راه‌اندازی تالار مولوی.

جعفر گل‌محمدی معاون فرهنگی اجتماعی دانشگاه تهران در ابتدای این مراسم گفت: سال 74 به عنوان اولین مدیرکل فرهنگی دانشگاه تهران بعد از انقلاب به دانشگاه تهران امدم و در واقع بنیان‌گذار امور فرهنگی دانشگاه تهران هستم. البته با جدایی از این مجموعه پس از 12، 13 سال از سال 91 باردیگر به این سمت منصوب شدم و تنها می توانم از سال 91 به بعد را پاسخگو باشم.

گل‌محمدی از فعالیت سال 91 تالار مولوی به عنوان یکی از درخشان‌ترین سال‌های این مجموعه یاد کرد و گفت: تمام این اتفاقات به دلیل حضور مدیریت سعید اسدی بود که خود نیز از اساتید و اهالی تئاتر است. در سال 91 بیش از سی هزار نفر تماشاگر از آثار مولوی دیدن کردند که این رکوردی برای تئاتر دانشگاهی به حساب می‌آید.

مدیرکل فرهنگی دانشگاه تهران تصریح کرد: سال گذشته سعید اسدی مشکلات تالار مولوی را عنوان کرد اما بودجه اداره کل فرهنگی برای رفع مشکلات کافی نبود. به همین دلیل چون ممکن بود اتفاقات خطرناکی در تالار به خاطر کمبود امکانات و تجهیزات سالن اتفاق بیافتد، ترجیح به تعطیلی برای تعمیرات دادیم.

گل‌محمدی در ادامه این صحبت‌هایش عنوان کرد: برای اینکه پای کسی به میان نیاید خودم را پیشتاز قرار دادم و خودم را مسئول می‌دانستم. در حالی که ما در اداره کل فرهنگی بخش‌های مختلفی را تحت امر داریم.

مدیرکل فرهنگی دانشگاه تهران گفت: نهایتا به این نتیجه رسیدیم که از برخی سازمان‌ها دعوت کنیم تا نظرات کارشناسی آنها را درباره تالار «مولوی» بپرسیم. در همان مقطع، سازمان آتش نشانی گزارشی از این تالار تهیه کرد که در این گزارش حدود 60 ایراد فنی به تالار وارد دانست که متاسفانه این اشکالات طبیعی است چون از سال 47 هیچ سرمایه‌گذاری در این تالار اتفاق نیفتاده است و همه در آن مصرف کننده بوده‌اند.

اقداماتی که کردیم به این دلیل بود که احساس کردیم که این سالن با وضعیت فعلی برای تماشاگر توهین‌آمیز است و به قول آقای اسدی ما در اینجا تئاتر مشقت را تمرین می‌کنیم .

گل‌محمدی با بیان اینکه تعمیرات مولوی 2 میلیارد تومان هزینه دارد، گفت: اما دانشگاه تهران به تنهایی این میزان پول را ندارد که برای یک بخش هزینه کند، وقتی هنوز خوابگاه بچه‌ها مشکل آب دارد، اولویت‌ها تغییر می‌کند.

وی به رایزنی برای جذب اسپانسر جهت تعمیرات مولوی اشاره کرد و گفت: برای دریافت کمک مالی برای رفع مشکلات تالار مولوی با سازمان‌های مختلف مذاکره کردیم اما متاسفانه خیلی از جاهایی که به ما قول داده بودند به قول‌شان عمل نکردند و برنامه ریزی ما به هم ریخت.

وی ادامه داد: در این مدت‌ شانتاژ‌های رسانه‌ای همگی علیه من بود و از من هیولایی درست کردند و کسانی که حتی اسم من را هم نشنیده بودند، آمدند و در مورد من اظهار نظر کردند. ما واقعا نمی‌دانستیم چه باید بکنیم، بنابراین مجبور شدیم بین بد و بدتر یکی را انتخاب کنیم برای همین به ناچار اجازه دادیم کارهایی در مولوی بار دیگر اجرا شود چون اگر اجازه نمی‌دادیم، می‌گفتند اینها با تئاتر مخالف هستند و با فرهنگ آشنایی ندارند. در اواخر سال 92 هم شورای سیاست گذاری تالار شکل گرفت و در آن افرادی که در حوزه‌ی فرهنگ شناخته شده هستند حضور یافتند.

گل‌محمدی بیان داشت: رئیس شورای سیاست‌گذاری انتخاب و قرار شد بعد از آن مدیریت تالار هم انتخاب شود اما در این شرایط پذیرفتن مدیریت تالار مولوی یک عمل انتحاری محسوب می‌شود، چون کسی که به عنوان مدیر انتخاب می‌شود باید پاسخگوی این حجم از مشکلات باشد.

سپس  قطب‌الدین صادقی مدرس تئاتر اظهارداشت: متأسفانه این روزها مدیرانی در تئاتر آمده‌اند که پرت هستند و حتی یک تئاتر هم ندیده‌اند و فاجعه می‌آفرینند.

این هنرمند تئاتر ادامه داد: یکی از مشکلات فرهنگی که برای دانشجویان ما وجود دارد این است که به آنها جایی اختصاص نمی‌دهند. ما سه هزار کلاس آموزشی برای تئاتر داریم و 18 دانشکده تئاتر اما متاسفانه جایی برای دانشجویان وجود ندارد. من برخلاف فرمایش آقای گل محمدی می‌خواهم بگویم که این تالار بسیار فعال بود اما شما نه تنها توسعه ندادید بلکه آن را به عقب بردید، آن موقع که دوران طلایی این تالار بود، هم نه بودجه‌ای بود نه شورایی داشت. متاسفانه وزارت ارشاد با این همه امکانات، به توسعه سالن‌ها کمکی نکرده است. این در حالی است که در شهری مثل قاهره 140 تماشاخانه وجود دارد.

وی افزود: جوان‌ها باید بتوانند آنچه را که آموختند در عرصه عمل نشان دهند. برای همین ناچار هستند، امروز در هر جشنواره‌ای شرکت کنند واقعا چرا دیواری کوتاه‌تر از تئاتر وجود ندارد. تالار مولوی با سابقه‌ای که از قبل از انقلاب دارد از مهم‌ترین تالارهای مملکت بوده اما دیگر مطرح نیست چون دیگر تئاتر دانشجویی در کار نیست

صادقی با تاکید بر اینکه باید روح دانشجو در مولوی زنده شود، گفت: همه جا به تئاتر دانشجویی پول می‌دهند، چه کسی گفته تالار مولوی باید 20 درصد از کارها پول بگیرد. اولین چیزی که باید تغییر پیدا کند برنامه‌ریزی برای تئاتر دانشجویی است. تئاتر دانشجویی همه جای دنیا فقیر است اما شور و جسارت دارد و مسائلی را مطرح می‌کند که تئاتر حرفه‌ای آن را نمی‌گوید. فضای دانشگاهی ما نباید محافظه کارانه باشد، این مشکلات باعث شده است که غرور بچه‌ها شکسته شود و علیه بزرگترها هم فحاشی کنند و برای گرفتن سالن مجبور باشند، تملق کنند و دنبال لابی‌سازی بروند.

در ادامه فارس باقری نمایشنامه نویس و مدرس تئاتر با انتقاد از بلاتکلیفی دولت در مواجه با تئاتر گفت: مشکل تئاتر حرفه‌ای و تئاتر دانشجویی ما در طی این سال‌ها یکسان بوده است و حرف‌هایی که در دوره‌های مختلف درباره این مشکل زدیم در یک تکرار باطل افتاده است.

این مدرس دانشگاه فقدان برنامه‌ریزی مهم‌ترین مساله تئاتر دانشجویی دانست و بیان داشت:  ما باید نگاه کنیم که مدیری که در اینجا بوده است صرفا اجرا کننده‌ی برنامه‌ها بوده است؟ باید وزارت علوم به این سوال پاسخ دهد که آیا اساسا تئاتر را می‌خواهد یا نه و اگر تئاتر را می‌خواهد چه برنامه‌ای برای آن دارد؟

در بخش دیگری از این نشست سعید اسدی مدیر قبلی تالار «مولوی» درباره وضعیت این تالار تصریح کرد: من فکر می‌کنم با این روند این جلسه به ناکجاآباد می‌رود. از اینکه قبلا چه بوده‌ایم، بگذریم و به اینکه چه هستیم بپردازیم، و وضع موجود را بسنجیم، شعار دادن و داد زدن خیلی راحت است.

وی افزود: وقتی در دولت قبلی من وظیفه مدیریت تالار را برعهده گرفتم، متوجه شدم که حق انتخاب‌هایم خیلی محدود است. در دوره جدید هم وقتی خواستیم با روح و انگیزه جدید کارمان را ادامه دهیم، باز متوجه شدم که باید نقش جاده صاف کن دیگران را بازی کنم. در این مدت متوجه شدم که چقدر در تصمیم گیری‌ها اجبار و تنگنا در کار است. من در این مدت شرمسار بودم که تماشاگران در این سالن به سرویس‌های بهداشتی اینجا بروند و یا روی صندلی‌های اینجا بنشینند همین الان که شما اینجا نشسته‌اید بیماری تنفسی شما را تهدید می‌کند، چون هوای اینجا ورودی دارد ولی خروجی ندارد.

این استاد دانشگاه همچنین تصریح کرد: باید ببینیم الان می‌خواهیم چه کار کنیم؟ در سال 91 که مولوی 36 هزار تماشاگر داشت اتفاق مهمی برای اینجا بود چون باید می‌دیدیم در تئاتر شهر و ایرانشهر چی اجرا می‌شود و اینجا چه کارهایی به صحنه می‌رفتند. اینجا چهار تا جوان با حداقل امکانات کار می‌کردند که در آن سال حداقل پنج، شش جوان به تئاتر حرفه‌ای ما معرفی شدند. اگر آن شیب کیفی می‌توانست ادامه پیدا کند و ما با این وقفه روبرو نمی‌شدیم، می‌توانستیم روند خوبی داشته باشیم، اما من با وجود این تعلیق چگونه می‌توانستم برنامه‌ریزی کنم.

اسدی با اشاره به فضای موجود در تئاتر گفت: فضای موجود فضای سوء‌تفاهم و دشمنی است. این فضای مسمومی است که در جامعه تئاتر ما حاکم شده است که اگر منافعمان تامین نشود دست به هر کاری می‌زنیم. من به چه دلیل سه بار استعفا کردم؟ چون می‌دانستم با این شرایط نمی‌شود کار کرد. اما باز هم در آن شرایط برگشتم و مسوولیت را پذیرفتم. من فکر می‌کنم که باید بیاییم اول وضع اجتماعی و فرهنگی‌مان را بررسی کنیم و بعد درباره تالار مولوی نظر بدهیم.

مدیر سابق تالار مولوی بیان داشت: اینجا یک جور جنگ نامنظم است ای کاش من فقط به آقای گل محمدی پاسخ می‌دادم. من مجبور بودم به هزار جا پاسخ دهم. آنچه که ما در آن زمان به عنوان طرحی برای تعمیرات و به سازی تالار درباره‌اش صحبت کردیم، سه فاز مختلف داشت، اول اینکه گفتیم اگر قرار باشد تعمیرات اساسی در تمامی بخش‌ها انجام شود، شش میلیارد بودجه لازم است در فاز دوم اگر می‌خواستیم به حداقل‌ها بپردازیم سه میلیارد نیاز داشتیم و در فاز سوم این صحبت را مطرح کردیم که اگر مشکل برق سالن را برطرف کنیم 300 میلیون تومان نیاز داریم.

همچنین محمدرضا خاکی کارگردان و استاد دانشگاه اظهار کرد: این سالن مشکلات تکنیکی‌، فنی‌ زیادی دارد و امنیت تماشاگر در آن به خطر می‌افتد. ما باید ابتدا ببینیم آیا برنامه‌ای برای شش ماه آینده این تالار داریم و بودجه آن را تامین کرده‌ایم‌؟ این تالار الان یک مخروبه است. جایی است که از یک انباری کثیف هم کثیف‌تر است.امنیت این سالن را چه کسی برعهده می‌گیرد؟

وی ادامه داد: چطور این سالن می‌خواهد برای جشنواره تئاتر دانشگاهی آماده باشد، اگر اینجا آتش سوزی شود چه کسی مسئول است؟ سه میلیارد پولی که این تالار نیاز دارد اندازه قیمت یک آپارتمان در تهران است ما واقعا ببینیم برنامه‌ای برای این تالار داریم یا نه.

در بخش دیگری از این نشست بیانیه حلقه تئاتر دانشگاهی قرائت شد. همچنین تعدادی از دانشجویان مباحثی را مطرح کردند. 

انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار