امروز : چهارشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۶ - 2017 September 19
۰۲:۵۶
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 8332
تاریخ انتشار: ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۴۴
تعداد بازدید: 133
بیان رویداد کردهای سوریه یکی از قدرتمندترین اقلیت قومی این کشور را تشکیل میدهند که پس از قرارداد 1916 سایکس- پیکو به عنوان یکی از بازیگران اصلی ...

بیان رویداد

کردهای سوریه یکی از قدرتمندترین اقلیت قومی این کشور را تشکیل میدهند که پس از قرارداد 1916 سایکس- پیکو به عنوان یکی از بازیگران اصلی تحولات سوریه وارد صحنه شدند. جمعیت کردها حدود 10 الی 15 درصد جمعیت این کشور را تشکیل می دهند و با توجه به موقعیت کلی کردها در خاورمیانه اقلیت سوریه نیز متاثر از مجموعه ای از متغییرات تاثیر گذار است. اقلیت کرد در زمان عثمانی ها تابعی از امپراتوری ترکان بودند و در چارچوب اصول اسلامی و عثمانیزم همکاری نزدیکی با ترکان داشتند.

کردهای سوریه نیز در آن زمان جزئی از این امپراتوری بودند . اما با شکاف در امپراتوری عثمانی زمینه برای نوعی هویت گرایی در میان آنان بروز نمود. این هویت گرایی تابعی از تحولات بالکان بود که به قلمرو عثمانی نیز سرایت نمود. اما همانطور که گفته شد قرارداد 1916 و تجزیه فلمرو عثمانی زمینه را برای تقسیم کردها در سرزمین های عربی- ترکی فراهم نمود.

طرحی که متاثر از همسویی و توافقات فرانسوی ها و انگلیسی ها بود و بعدها تسلط خاندان اسد بر سوریه و دیپلماسی موفق منطقه ای بشار الاسد و پدرش حافظ الاسد ازهرگونه خیزش سراسری جلوگیری کرد. بالاخره تحولات  تونس و مصر زمینه شورش کردها به مانند دیگر مخالفان را فراهم نمود. با این تحول احزاب و جریان هایی ظهور نمودند که شناحت و رویکرد آنان به مساله کرد و سوریه تاثیر مهمی درشناخت آرایش سیاسی آینده سوریه دارد.

تببین رویداد

جریان ها و احزاب کردی در سوریه در قالب های گوناگونی قابل بحث هستند که با توجه به نحوه ارتباط با قدرت های فرامنطقه ای، تاثیرپذیری از تحولات منطقه ای و نحو تعامل با نظام سیاسی سوریه یا همراهی با مخالفان قابل بحث هستند. ضمن اینکه یک تقسیم بندی جامع که مبتنی بر واقعیات کردهای سوریه باشد وجود ندارد.

اما به طور کلی جریان های موجود در قالب جریان های کردی سکولار همسو با شورای ملی سوریه، لیبرال ها، اسلام گراها و چپ گراها قابل ارزیابی هستند. بر همین اساس موضع یکسانی در مورد سقوط یا عدم سقوط بشارالاسد ندارند. با توجه به همین تقسیم بندی به ارزیابی این جریان ها پرداخته می شود.

الف) لیبرال ها: لیبرال های کرد بیشتر متاثر از هویت گرایی کردها و تثبیت موقعیت خودهستند. مولفه هویت کردی و آزادی را به عنوان دو عامل تاثیرگذار در آینده سوریه می دانند. این جریان ها بیشتر به دموکراسی و فدرالیته نمودن کردستان سوریه تمرکز دارند. احزابی که در این طیف قرار دارند عبارتند از :

1- حزب وحدت دمکراتیک  کرد سوریه: رهبری حزب وحدت دمکراتیک کرد سوریه را  اسماعیل عمر به عهده دارد. این حزب دارای گرایشات ملی گرایانه کردی است و بیشتر درصدد احقاق حقوق کردها در قالب همکاری با اربیل است. در اواخر 2010  اسماعیل عمر در گذشت و محی الدین یثنه آلی 58 ساله ریاست این تشکیلات را به عهده گرفت. نشریه الوحده به زبان عربی ارگان رسمی این حزب است.

2- پارت دمکرات کردستان سوریه: این حزب بدل حزب دمکرات کردستان سوریه است که توسط عثمان صبری در سال 1960  تأسیس شد. در حال حاضر نیز با وجود انشعابات که در آن صورت گرفته است هنوز با رئیس اقلیم کردستان ، مسعود بارزانی ارتباط تنگاتنگی دارند و با گرایشات ملی گرایی کرد خواستار نوعی مدل فدرال به مانند عراق هستند.رهبری کنونی این حزب عبدالحکیم بشار است.

3- حزب دموکراتیک پیشروی کردی: (حزب الدیمقراطی التقدمی الکردی) این حزب در سپتامبر 1976 تاسیس شد و "عبدالحمید درویش" رهبر آن است. عبد الحمید درویش از رهبران و پایه گذاران تشکل‌های سیاسی در جامعه کردی سوریه است. در اواخر سپتامبر 2009 کنگره سیزدهم حزب برگزار شد و عبدالحمید درویش 75 ساله به دبیرکلی حزب انتخاب شد. نشریه دیمقراطی ارگان این حزب است. با توجه با رویکرد لیبرال این حزب و همکاری با پارت دمکرات کردستان عراق می توان گفت رویکرد این حزب استقرار اقلیم فدرال در سوریه است.

4- جنبش جامعه‌ی دمکراتیک کُردها: این جنبش بشدت مخالف سیاست های ارتش آزاد سوریه و در عین حال نوعی همکاری با اقلیم کردستان است. جنبش جامعه دمکراتیک کرد سوریه  با اتحادیه دمکراتیک کردستان نیز ارتباط  دارد اما در عمل دارای گرایشات لیبرال است. دبیرکل این جنیش آلدار خلیل و از رهبران با نفوذ آن می توان به عابد خلیل و سعدون شیخو نام برد.



روندهای کنونی که در رابطه با صلح بین دولت ترکیه و عبدالله اوجالان تحت عنوان مذاکرات ایمرالی صورت گرفته است، بازتابی از قدرت اتحادیه دمکراتیک و نقش کردها در تحولات سوریه است. این مذاکرات اعتراف دولت اردوغان به نقش اتحادیه دمکراتیک در کردستان سوریه است.


5- سازمان اتحادیه‌ی ملی آزاد: این حزب نیز دارای گرایشات لیبرال  اما به رویکردی مسالمت آمیز است و مبارزات مسلحانه را عاملی برای نابودی ساختارهای ضعیف اقتصادی و اجتماعی در کردستان سوریه می داند. رهبری این جریان با عبدالفاح دهیر است  که با حزب دمکرات کردستان سوریه هماهنگی های نزدیکی دارد.

6- حزب آینده‌ی کُرد سوریه: شاید بتوان گفت لیبرال ترین حزب کردی را این حزب دانست. این حزب با تلاش های دکتر مشعل تمو رهبر معنوی کردهای سوریه تشکیل شد. ترور مشعل تمو در اکتبر 2011 ضربه ای سنگین برای این حزب بود. اعتراض های مسالمت آمیز هواداران این حزب و حمایت جنبش علمای مسلمان کرد سوریه از مشعل تمو بیانگر رویکرد پلورالیستی این جریان بود. حتی با وجود تعارضات ایدئولوژیک با ملی گرایان عرب این حزب در آغاز بحران سوریه به عضویت شورای ملی مخالفین سوری درآمد . فقدان مشعل تمو در این حزب باعث اختلافات داخلی شد. نشریه المستقبل ارگان رسمی این حزب است.

7- حزب دمکرات کردی: این حزب نیز دارای گرایشات لیبرال و خواستار همسویی جریان های کردی است. اما در عمل مخالف ارتش آزاد، دخالت ترکیه و هرکشور دیگری در امور سوریه است و معتقد به حل منازعه در چارچوب گفتگوهای ملی است. جمال ملا محمود، دبیرکل این حزب است.

8- حزب ملی دمکراتیک کُرد سوریه: این حزب یک حزب ناسیونال لیبرال است و با تاکید بر ناسیونالیسم کردی و لیبرالیسم درصدد احقاق حقوق شهروندی در چارچوب اصول فدرالیسم است.این جریان با رهبری فوزی شنگالی به رقیب جدی اتحادیه دمکراتیک کردستان تبدیل شد و با جناح دیگر این حزب وفاق عفرین چالش اساسی دارد.

9- حزب آزاد کُرد سوریه : این حزب از ائتلاف و اتحاد دو حزب الیسار الکردی و اتحادیه خلق کرد در سال 2005 موجودیت یافت . با دولت ترکیه رابطه نزدیکی دارد و رهبران آن مدام با عبدالباسط سیدا و شورای ملی کردهای سوریه در راتباط هستند. رویکرد این حزب نزدیکی به ترکیه و ارتش آزاد و هر گونه همکاری با دولت بشار الاسد را خیانت به آرمان کردها تلقی می نمایند.

به طور ضمنی منظور آنان از خیانت به آرمان کرد، اتحادیه دمکراتیک کردستان سوریه است که در درگیری های حلب عملا با اتحادیه دمکراتیک کردستان (PYD ) درگیر شدند.فرمانده عملیاتی این حزب در حلب اتحادیه دمکراتیک کردستان را به همکاری و همسویی با بشار الاسد متهم نمود. رهبر این حزب نیز مصطفی اوسی جمعه است.

ب)  سوسیال دمکراتها: احزاب چپ  سوریه  عمدتا با گرایشات سوسیال دمکرات هستند. با توچه به شکست سوسیالیست ها در تحولات جهانی و عمدتا پیس از فروپاشی شوروی، چپگراها بیشتر به سویسال دموکراسی نزدیک هستند. این تحول که آنتونی گیدنز از آن به عنوان موج سوم یاد می کند، در کردستان سوریه نیز روی داد. احزاب سوسیال دمکرات در کردستان سوریه عبارتند از:

1- حزب مساوات دمکراتیک کُرد: این حزب در سال 2008 و توسط  عزیز داوود تاسیس شد. حزب مساوات کرد خواهان احقاق حقوق شهروندی کرد و عرب بدور هرگونه تبعیض است. در عین حال برای دستیابی به این هدف با اربیل هماهنگی گسترده ای دارد و با تاکید بر برابری اقتصادی و مبارزه با فساد اداری خواستار اتحاد نیروهای کرد در یک جبهه واحد است.

2- حزب یکیتی:این حزب در 8 مارس سال 2000 میلادی پایه گذاری شد و "حسن صالح" و "فؤاد رشاد علیکو" از رهبران این حزب است. طرفدار طرح خودگردانی منطقه کردنشین سوریه به عنوان راه حل سیاسی برای مشکلات کردهای این کشور است این حزب همچنین مخالف دخالت های خارجی به ویژه ترکیه است.

3- حزب چپ کُرد سوریه: این حزب از سابقه بیشتری به نسبت احزاب چپ برخوردار است و با اتحادیه میهنی و جلال طالبانی رابطه نزدیکی داشت. صالح گدو رهبر این حزب است وی  اواخر سال 2012 در مصاحبه با کانال تلویزیونی خلق کرد وابسته به اتحادیه میهنی کردستان عراق، با تاکید بر رویکرد سوسیال دمکرات بر اجرای مدلی شبیه به اقلیم کردستان و فدرالیسم در سوریه تاکید کرد.

4-  اتحادیه دمکراتیک کردستان:  این اتحادیه شاخه سوری pkk است. همزمان با دستگیری اوجالان و شکاف در pkk شاخه سوری این حزب نیز جدا شد. این حزب در 20 سپتامبر 2003 تاسیس شد و از خط مشی و سیاست حزب کارگزاران ترک PKK پیرو می‌کند. این حزب از جمله فعال‌ترین احزاب کرد سوریه است که برای به دست آوردن رهبری کل جنبش کرد سوریه با بسیاری از جریانات کردی سوریه منازعه و در عین حال همکاری دارد.از جمله رهبران این حزب فؤاد عمر، عبد السلام مصطفی، عیسی حسو و رضا ولات هستند.

محمدمسلم صالح رهبریت اتحادیه دمکراتیک کردستان سوریه را برعهده دارد و همکاری نزدیکی با pkk  دارد. این همکاری به حدی گسترده است که خبرنگار شبکه TRThaber ترکیه ادعا نموده است که افراد لباس شخصی و مسلح حزب صالح محمد مسلم در اقدامی هماهنگ کنترل مهم ترین بخش های عفرین را در دست گرفته اند(خبرگزاری کردپرس، 29/11/1390).



اختلافات و تعارض دیدگاه شورای ملی کردهای سوریه به حدی است که با وجود گذشت 28 ماه از منازعه داخلی در سوریه این جریانات هنوز نتوانستند به وحدت نظر برسند. گفته های آلدار خلیل، دبیرکل جنبش جامعه دمکراتیک کردهای سوریه بیانگر همین موضوع است.


همچنین هشت حزب از احزاب دعوت شده به کنفرانس اربیل که به ابتکار مسعود بارزانی و در راستای هماهنگ نمودن احزاب کردی سوریه در تحولات سیاسی این کشور صورت گرفت، در سخنرانی های خود پ.ک.ک و حزب اتحاد دموکراتیک را به همکاری با دمشق متهم کردند.

به هر حال واقعیتی که وجود دارد این اتحادیه یکی از قدرتمندترین گروههای مخالف کردی در سوریه است.  ترکیب اندیشه های آپوئیستی _ برداشت اوجالان از مارکسیست- و دمکراسی نوین واقعیتی است که رهبران اتحادیه دمکراتیک کردستان سوریه به خوبی به پیش می برند. گفته های صلاح الدین دمیر تالش در کنفرانس برلین بیانگر همسویی اتحادیه دمکراتیک کردستان و PKK است.

وی در این کنفرانس گفت: :« خیزش مردمی کردهای شمال سوریه مصداق روشنی از انقلاب فکری اوجالان و فلسفه اوست. اوجالان خواهان همزیستی مسالمیت آمیز همه خلق هاست و ما می خواهیم همه بدانند که بین کردهای ترکیه و سوریه ارتباط مهمی وجود دارد. کردها طی صد سال گذشته ارزش های بزرگی آفریدند و حالا می خواهند ثمره آن را ببینند و کسی نمی تواند به انکار کُردها بپردازد( کردپرس،30/1/1392).

مساله مهم در مورد اتحادیه دمکراتیک کردستان سوریه این است که قدرت و اقتدار این حزب در کردستان سوریه غیرقابل انکار است و نیروهای دفاع مردمی ( HPG)بازوی نظامی این حزب محسوب می شوند. این نیروها با نیروهای بشار الاسد در ثبات کنونی مناطق کردنشین نقش مهمی دارند. به عبارت بهتر آرامش کنونی در مناطق کردنشین ترکیه حاصل همکاری اتحادیه دمکراتیک و نظام سیاسی بشار الاسد است که ارتش و نیروهای دفاع مردمی در این مناطق همکاری تاکتیکی دارند.

نکته مهمتر اینکه حتی حضور نیروهای پارت کارگران کردستان در دمشق و لبنان بیانگر اهمیت و جایگاه اتحادیه دمکراتیک و PKK در معادلات سوریه است.روندهای کنونی که در رابطه با صلح بین دولت ترکیه و عبدالله اوجالان تحت عنوان مذاکرات ایمرالی صورت گرفته است،  بازتابی از قدرت اتحادیه دمکراتیک و نقش کردها در تحولات سوریه است. این مذاکرات اعتراف دولت اردوغان به نقش اتحادیه دمکراتیک در کردستان سوریه است.

ج) جریانات اسلامی: اسلام در نزد کردهای سوریه جایگاه خاصی دارد. اما با توجه به محرومیت کردها از حقوق شهروندی و سوء استفاده ناسونالیست های عرب ، هویت کردی در کردستان سوریه پررنگتر از هویت دینی است . در عین حال تضاد محسوسی بین این دو هویت وجود ندارد. تنها نبردهای القاعده و جبهه النصره آن هم به شکل محدودی وجود داشت که این مساله هم منحصر به کردستان سوریه نیست و پدیده ای همه گیر در خاورمیانه است. با وجود این دو هویت دینی و ملی، جریانات اسلامی به شکل محدودی در دو تشکل اسلام رادیکال و اسلام سلفی به چشم می خورد. اسلام رادیکال در قالب گروههای حامی جبهه النصره و اسلام میانه رو در دو قالب هواداران بشار الاسد و هواداران اخوان المسلمین به شکل محسوسی دیده می شود.

1- جریانات اسلام رادیکال: این گروه از کردها به شکل محدودی در مناطقی از کردستان سوریه به نبرد با جریانات ملی گرا از یک سو و هواداران بشارالاسد پرداختند. ابولیث الکردی فرمانده گردان های کردی جبهه النصره بود که تلاش نمود کردها را وارد جبهه النصره نماید. اما کشته شدن وی بی توجهی کردها به جبهه النصره نشان داد که اسلام رادیکال در بین کردها پشتوانه مردمی ندارد.

2- جریانات اسلام میانه رو: میانه روها در عین بی توجهی به جبهه النصره و اسلام رادیکال به گروههای اخوان المسلمین و نظام سیاسی سوریه وفادارند. اسلام اخوانی در کردستان سوریه شاخه کردی این شبکه در کردستان سوریه محسوب می شود و با توجه به حمایت های دولت ترکیه و مصر این گروه به نسبت سلفیون جبهه النصره از مقبولیت بیشتری برخوردار است.

دکتر حسین عبدالهادی، دبیرکل جمعیت علمای کرد سوریه و عضو اتحادیه جهانی علمای مسلمان و ابراهیم درویش، سخنگوی رسمی سازمان وحدت عمل ملّی کردهای سوریه مهمترین هواداران اسلام میانه رو هوادار اخوان المسلمین محسوب می شوند. بخش دیگری از میانه روها اسلام گرا نیز طرفدار بشار الاسد محسوب می شوند و زندگی در سایه یک نظام باثبات را مقدم بر دخالت های خارجی و واگرایی اسلامی می دانند. مفتی های هوادار سوریه  و هواداران عمر اوسی در چنین طیفی قرار دارند اما آنان با توجه به تهدیدات جبهه النصره و ناسیونالیست های عرب عمدتا فاقد چارچوب و تشکیلات منسجم هستند.

د) جریان متمایل به شورای ملی سوریه: در این جریانات بیشتر کردهایی حضور دارند که حل مساله کرد را در چارچوب نشست های استانبول می دانند. همکاری با دولت مرکزی را بهتر از تجزیه می دانند. عبدالباسط سیدا از کردهای مطرح در این طیف قرار دارد که مدتی ریاست شورای ملی سوریه را به عهده داشت. همچنین غسان هیتو از چهره های سکولار کرد در شورای ملی سوریه است که دیدگاههای سکولار دارد.

جبهه قامیشلو و جبهه اربیل

با توجه به مجموعه ای از دلائل منطقه ای و بین المللی که بحران سوریه را پیچیده نمود، گروههای سیاسی کردی به این نتیجه رسیده اند که نمی توانند به تنهایی مواضع خود را به خوبی  پیش برند. به ناچار رویکردهای ائتلافی را در پیش گرفته اند.هرچندگاهی طرح هایی برای اتحاد در قالب شورای عالی کردهای سوریه و ارتش منسجم کردهای سوریه در پیش گرفته بودند اما هیچگاه نتوانستند به صورت واحد عمل نمایند.



جریانات اسلام میانه رو در عین بی توجهی به جبهه النصره و اسلام رادیکال به گروههای اخوان المسلمین و نظام سیاسی سوریه وفادارند. اسلام اخوانی در کردستان سوریه شاخه کردی این شبکه در کردستان سوریه محسوب می شود و با توجه به حمایت های دولت ترکیه و مصر این گروه به نسبت سلفیون جبهه النصره از مقبولیت بیشتری برخوردار است.


دو جریان فراگیر در میان کردهای سوریه وجود دارد که یکی شورای ملی کردهای سوریه و دیگری اتحادیه دمکراتیک کردستان یا شورای ملی غرب کردستان است. با تاثیرپذیری از تحولات عراق دهه 1990 این دو جریان در سوریه نیز وجود دارد. جریان شورای ملی کردهای سوریه دیدگاهی لیبرال و متمایل به ترکیه، مسعود بارزانی و غرب است و شورای ملی غرب کردستان عمدتا دیدگاهی سوسیال دمکرات و تا حدی همسو با بشار الاسد، جلال طالبانی و ایران هستند.

با این وجود محمد صالح مسلم رهبری این جریان در برلین آلمان صراحتا هرگونه وابستگی را به سوریه رد کرد. حقیقت امر هم این است که این اتحادیه از توان بالایی برخوردار است و کردهای سوریه با توجه به فضای امنیتی مناطق تحت کنترل این حزب، بیشتر به اتحادیه دمکراتیک و سوسیال دمکراتها گرایش دارند(al-monitor ،2013). مقر مشورتی شورای ملی غرب کردستان شهر قامیشلو می باشد.

در مقابل سیاست های شورای ملی غرب کردستان، شورای ملی کردهای سوریه نیز با استقرار توان خود بروی مذاکرات اربیل خواستار حل مساله کرد در چارچوب همراهی و همکاری با مسعود بارزانی است. به دعوت مسعود بارزانی هرچند بار به اربیل دعوت می شوند. اما با وجود تلاش های بارزانی این شورا نمی تواند موفقیتی کسب نماید.

در همین زمینه "اسماعیل حمی" دبیر حزب اتحادیه کُردهای سوریه در اواخر ماه آوریل 2012 اعلام کرد، شورا ی کردهای سوریه در نشست روز 21 آوریل خود در قامیشلو نتوانست در مورد جزئیات حق تعیین سرنوشت و با روش خاصی برای به دست گرفتن قدرت در کردستان سوریه به توافق برسد. (آکام نیوز، 18/02/1391) وی با اشاره به متفاوت بودن دیدگاههای احزاب کُردهایی سوریه گفت:

بعضی خواهان فدرالیزم و بعضی نیز خواهان استقلال بودند. در پایان تصمیم گرفتیم از حق تعیین سرنوشت صرف نظر کنیم و بر اساس شرایط خاص سیاسی فقط خواستار حل مسئله کُرد در سوریه بر اساس معاهدات بین المللی شویم(همان).تحت تاثیر همین ناکامی ها به جای قامیشلو، اربیل به مقر مشورتی شورای ملی کردهای سوریه تبدیل شد. اختلافات و تعارض دیدگاه شورای ملی کردهای سوریه به حدی است که با وجود گذشت 28 ماه از منازعه داخلی در سوریه این جریانات هنوز نتوانستند به وحدت نظر برسند.

گفته های آلدار خلیل، دبیرکل جنبش جامعه دمکراتیک کردهای سوریه بیانگر همین موضوع است. وی معتقد است که محل حل اختلافات این احزاب، شهر کردنشین قامیشلو در شمال سوریه است و نه اربیل.در نشست اخیر  اوائل ماه می 2013 نیز دو تصمیم مهم اتخاذ شد و باز هم دو جبهه قامیشلو و اربیل نتوانستند به توفق برسند. دو تصمیم مهم اتخاذ شده عبارت بود از:

1- اعلام پایبندی همه احزاب کُرد سوری به توافق نامه اربیل که سال گذشته از سوی نمایندگان این احزاب امضا شده است.

2- تاسیس یک نیروی نظامی مشترک و متشکل از نیروهای مسلح همه احزاب کُردی به شرطی که این نیرو «واحدهای دفاع از خلق» نام نداشته باشد. چرا که این نیرو تنها شاخه نظامی حزب اتحاد دموکراتیک را شامل می شود و نمی تواند گروه های نظامی دیگر احزاب کُرد را در بر بگیرد(کردپرس،16/02/1392 ).

در تحلیل این دو تصمیم باید گفت از همان ابتدا مشخص بود که این دو اصل در مرحله عمیلیاتی اجرا نخواهد شد چرا که شورای ملی کردهای سوریه یا جبهه اربیل تاسیس نیروی نظامی مشترک را جذب شدن در قالب نیروهای دفاع مردمی تفسیر می نمود .در مورد مفاد توافق اربیل در سال 2012 نیز با وجود غیبت احزاب کردی امکان توافق معنا پیدا نمی کرد. مساله تا جایی پیش رفت که مسعود بارزانی بعد از گذشت 15 دقیقه جلسه سخنرانی را ترک نمود. این به معنای عدم توافق گروههای سیاسی در نشست اربیل بود.

چشم انداز پیش روی احزاب و جریان های کردی:

احزاب سیاسی لازمه توسعه سیاسی در یک کشور و از مولفه های تاثیرگذار بر اقتدار یک واحد سیاسی محسوب می شوند. اما این مساله زمانی بااهمیت است که یک واحد سیاسی از درجه بالایی از ثبات سیاسی و امنیتی برخوردار باشد و بتواند با ساختارهای اقتصادی موفق چرچش نخبگان را بازتعریف نماید. اما از طرف دیگر احزاب سیاسی عامل بی ثباتی هستند. در این حالت تعدد احزاب باعث افزایش تعارض و آرا می شود و حتی حزبی که از مشروعیت بالایی برخوردار باشد، متهم به توسعه طلبی می شود.



حزب یکیتی در 8 مارس سال 2000 میلادی پایه گذاری شد و "حسن صالح" و "فؤاد رشاد علیکو" از رهبران این حزب است. طرفدار طرح خودگردانی منطقه کردنشین سوریه به عنوان راه حل سیاسی برای مشکلات کردهای این کشور است این حزب همچنین مخالف دخالت های خارجی به ویژه ترکیه است.


این حالت دوم در کردستان سوریه مشهود است. به عبارت دیگر با توجه به دخالت قدرت های منطقه ای و بین المللی تعارضات داخلی در کردستان سوریه تشدید شده است. تحت این واقعیات آینده احزاب سیاسی تابعی از تسلط حزب برتر و یا اضمحلال و فروپاشی سیستم خودگردانی در نتیجه عوامل داخلی، بین المللی و یا منطقه ای است.

قطع به یقین آنچه که در کردستان سوریه واقعیت دارد قدرت و توانایی اتحادیه دمکراتیک کردستان است که با توجه به همکاری های منطقه ای با ایران و عراق و تجربه این جریان در سالهای دهه 1990  می توان گفت توانایی خودگرادنی مناطق کردنشین سوریه را دارد. از آنجا که نوعی همکاری تاکتیکی میان این اتحادیه و دوستی بشار الاسد وجود دارد. این جریان از ابزارهای لازم برای استقرار امنیت برخوردار است و به همین خاطر است که از ناحیه دیگر احزاب متهم به توسعه طلبی می شود.

با توجه به رویکردهای شورای ملی کردهای سوریه و اجماع شکننده آنان در قبال اتحادیه دمکراتیک کردستان می توان گفت هرگونه قدرت گرفتن جریان های سیاسی در این کشور نیازمند معادله بزرکتر یعنی موفقیت مخالفان یا موفقیت دولت بشار الاسد است. با توجه به طولانی شدن بحران در سوریه می توان گفت شورای ملی کردهای سوریه نیز از این وضعیت استفاده نموده و با وارد شدن به معادلات منطقه ای به ویژه نزدیکی به اربیل و مسعود بارزانی، ایجاد سیستم فدرالیه به شیوه عراق و استقرار کردها در منطقه تحت کنترل خود را دنبال می کنند.

اعطای تابعیت سوری به 500 هزار کرد سوری ، اصلاحات بشار الاسد،توانایی اتحادیه دمکراتیک کردستان در برپایی کلاس های آموزش زبان کردی، قدرت نیروهای دفاع مردمی این حزب از یک سو و توانایی شورای ملی کردهای سوریه در همکاری با اربیل از سوی دیگر، بازگشت به وضعیت قبل از منازعه داخلی سوریه، امری ناممکن و در درازمدت خواسته کردها از خودگردانی به فدرالیسم افزایش خواهد یافت.

در رابطه با جریان های سکولار همسو با شورای ملی سوریه نیز باید گفت این عناصر عمدتا فاقد پایگاه مردمی در میان توده های کرد سوریه هستند و جریانات اسلام گرا نیز با توجه به نوعی حس بدبینی که در حافظه تاریخی کردهای سوریه شکل گرفته، به آسانی نمی توان با استفاده از مولفه اسلام به نیروی قدرتمندی تبدیل شوند. در هر صورت باید منتظر تحولات ماند. هرگونه تحول در کردستان سوریه تابعی از حل مساله سوریه است.

هادی محمدی فر
منابع:

1- خبرگزاری کردپرس، 29/11/1390 در: http://www.kurdpress.com/Fa/NSite/FullStory/News/?Id=28829

2-  آکام نیوز، 18/02/1391.در: http://www.akamnews.com/Pages/News-411.aspx
3-WWW.KURDPRESS.COMFA/1392/02/16.

-4http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/05/the-kurdish-minority-within-the-syrian-war.html#ixzz2T4nmqtDc.
انتهای متن/
برچسب ها:
آخرین اخبار