امروز : چهارشنبه ۷ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 28
۲۱:۰۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 8481
تاریخ انتشار: ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ساعت ۱۴:۵۱
تعداد بازدید: 55
به گزارش خبرگزاری فارس، پایگاه خبری-تحلیلی آنتی‌وار در مطلبی با عنوان «آمریکایی‌ها برای چه باید بمیرند» به قلم «پاتریک جی. بوچانان» می‌نویسد: «مردم ...

به گزارش خبرگزاری فارس، پایگاه خبری-تحلیلی آنتی‌وار در مطلبی با عنوان «آمریکایی‌ها برای چه باید بمیرند» به قلم «پاتریک جی. بوچانان» می‌نویسد: «مردم آمریکا خسته شده‌اند. آنها نمی‌‌خواهند در صحنه جنگ باشند. من هم نمی‌خواهم. بدترین اقدامی که آمریکا می‌تواند اکنون انجام دهد این است که وارد صحنه جنگ در سوریه شود.» این اظهارات «جان مک‌کین»، یکی از تندروهای سنای آمریکا و از طرفداران دخالت آمریکا در جنگ داخلی در سوریه بود اما وی با رد درگیری نظامی آمریکا در سوریه احتمالا به صورتی غیرعمد پیام دیگری را نیز فرستاد: آمریکا هیچ منافع حیاتی در جنگ داخلی در سوریه ندارد که ارزش ریختن خون سربازان و تفنگداران این کشور را داشته باشد.

بنابراین آیا مک‌کین از آنچه که توسط «اوون هریس» و «تام سویزر»، دو تن از کارشناسان آمریکایی در روزنامه یو‌اس‌ای تودی نوشته شده حمایت می‌کند؟ آنها در این مقاله می‌نویسند: «یکی از میراثهای جنگ در عراق و افغانستان عدم تمایل مردم آمریکا به کشته دادن برای چالش‌های غیرحیاتی است. در حالی که این نگرانی‌ها قابل توجه هستند اما با موضع یک ابرقدرت و تظاهر آن به رهبری جهانی هماهنگی ندارند. اگر شما به راحتی از وارد شدن به صحنه جنگ سر باز بزنید نمی‌توانید ملتی باشید که حضورش در همه جا لازم است. اگر کشوری آماده کشته دادن نباشد نباید در سیاست‌هایی دخالت کند که منجر به این مسئله می‌شود. اگر کشوری آماده کشته دادن نباشد دیگر نباید انتظار احترام از سوی دیگران را داشته باشد.»

آیا درباره این گفته که آمریکاییها نمی‌خواهند کشته‌های بیشتری بدهند، تردیدی وجود دارد؟ برای نشان دادن این مسئله تنها باید به چند پرسش پاسخ دهیم. آیا ما مایل به اعزام یک ارتش 170 هزار نفری دیگر برای جلوگیری از درگیریهای فرقه‌ای در عراق هستیم؟ آیا مردم آمریکا از اعزام ارتش 100 هزار نفری به جنگ افغانستان برای جلوگیری از قدرت گرفتن طالبان حمایت می‌کنند. پرسیدن این سوالات به معنای پاسخ دادن به آنهاست.

اگر «کیم جونگ اون»، رهبر کره شمالی با ارتش یک میلیونی خود به مناطق غیرنظامی‌شده حمله کرده و سئول را محاصره کند، آیا آمریکای دوران باراک اوباما همانند آمریکای دوران «هری ترومن» یک سوم از یک میلیون سرباز و تفنگداران آمریکایی را برای بیرون کردن کره شمالی اعزام می‌کند یا اینکه ما تعهد خود به حمایت از کره جنوبی را تنها محدود به قرارداد امنیتمان با استفاده از حملات هوایی، دریایی و موشکی می‌کنیم؟ آمریکا بر اساس تعهداتش در ناتو باید به هر یک از کشورهای عضو که قربانی تجاوز شده کمک نظامی انجام دهد. اگر مسکو استونی یا لتونی را با توجه به مشاجرات روسیه با این کشورها درباره بدرفتاری با اقلیت‌های روس اشغال کند، آیا ما اعلام جنگ کرده و نیروهای آمریکایی را برای مبارزه با روسها به بالتیک اعزام می‌کنیم؟ آیا ما برای دفاع از جزایر «سنکاکوس» ژاپن وارد جنگ با چینی‌ها می‌شویم؟

هریس و سویزر می‌گویند: «آمریکا دیگر تمایل، پول یا نفوذ کافی برای عرضه خود به عنوان رهبری فعال و جاه‌طلب را در عرصه جهانی ندارد.» آنها با اشاره به اظهارات «والتر لیپمن» می‌نویسند که سیاست خارجی معتبر به معنای ایجاد تعادل بین تعهدات و قدرت یک کشور در عین داشتن قدرت زیاد است. گرچه تعهدات آمریکا بیشتر و بزرگتر از 1991 هستند اما آمریکا به اندازه پایان دوران جنگ سرد یا زمانی که بوش مدعی پایان دادن به یاغی‌گری در جهان شد، از قدرت برخوردار نیست.

آنها افزودند: «دلار ضعیف است. بدهی‌های آمریکا به شدت در حال افزایش است. کسری بودجه و تجارت به مرز خطر رسیده‌اند. زیرساخت‌ها کهنه شده‌اند. رشد اقتصادی برای کشوری که چهار سال است از رکود خارج شده، بسیار کند است. و در حالی که قدرت نظامی آمریکا 20 سال پیش در جهان از ابهت خاصی برخوردار بود اکنون پس از بیش از یک دهه مبارزه فعالانه، جهان بیش از پیش از محدودیت‌ها و هزینه‌های آن آگاه شده و قطعا کمتر تحت تاثیر قرار می‌گیرد.»

سوریه را در نظر بگیرید که در آن نومحافظه‌کاران و مداخله‌گران لیبرال خواستار اقدام نظامی آمریکا هستند اما چنین اقدامی انجا نمی‌شود. آیا واقعا با رفتن یا ماندن حکومت 40 ساله اسد منافع حیاتی آمریکا به خطر می‌افتد؟ «رجب طیب اردوغان»، نخست وزیر ترکیه که به مدت دو سال خواستار برکناری اسد از قدرت شده و برای شورشیان در سوریه سلاح ارسال می‌کند اکنون کشور خود را در معرض حملات تروریستی یافته است. حتی وی نیز که ارتش 400 هزار نفری تجهیزشده توسط ناتو را در اختیار داشته، کشورش سه برابر سوریه جمعیت دارد و مرز 550 مایلی مشترک با سوریه دارد، خواستار آن است که جامعه جهانی اسد را از قدرت ساقط کند. اکنون چرا ما اسد را مشکل خود می‌دانیم اما اردوغان وی را مشکل نمی‌داند؟

هریس و سویزر از اوباما خواستند سیاست خارجی جدیدی را اعلام کند که شامل منافع حیاتی واقعی ما بوده و از اقدام نظامی آمریکا علیه دیگر کشورها متناسب با قدرت این کشور استفاده نماید- سیاستی که بر اساس آن اولین سوال رهبران آمریکایی در درگیری یا بحران خارجی «چگونگی» و نه «چرایی» مسئله باشد. اینکه دقیقا چرا آمریکا این مسئله را مشکل خود می‌داند؟

انتهای پیام/ص
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها