امروز : دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 5
۱۵:۲۱
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 87113
تاریخ انتشار: ۱۷ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 86
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس؛ حسین سلیمی: بیشتر اهالی موسیقی و مخاطبان جدی موسیقی سنتی، علی قمصری را به عنوان هنرمندی می‌شناسند که ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس؛ حسین سلیمی: بیشتر اهالی موسیقی و مخاطبان جدی موسیقی سنتی، علی قمصری را به عنوان هنرمندی می‌شناسند که سعی دارد با ارایه ایده‌هایی جدید موسیقایی، نوآوری‌هایی را در موسیقی سنتی ایجاد کند. وقتی حضور او در فضای موسیقی سنتی جدی‌تر شد، بسیاری از اهالی موسیقی سنتی او را جدی نمی‌گرفتند و بعضا با حملاتی کار او را زیر سوال بردند. این عده معتقد بودند کاری که قمصری انجام می‌دهد، اساسا به موسیقی سنتی ایرانی لطمه می‌زند. اجرای دستگاه های موسیقی با  فضایی چند صدایی و بعضا تلفیقی این موضع گیری‌ها را موجب شده بود. اما به هر ترتیبی که بود علی قمصری با پا فشاری و اعتقاد به کاری که انجام ، عقب نشینی نکرد و البته طرفدارانی هم برای خود پیدا کرد و حضورش را در فضایی موسیقی سنتی تثبیت کرد. 

آثار علی قمصری یک ویژگی خاص دارد و این ویژگی فضاسازی است که او با سازش انجام می‌دهد. همین فضاسازی او باعث شده بود تا او به نوعی شخصیت مستقل نوازندگی پیدا کند و امضایش پای تک تک کارهایش باشد. اما در آلبوم «سخنی نیست» شرایط به گونه دیگری است و با آثاری که قبلا از قمصری شنیده بودیم، کاملا متفاوت است. به نظر می‌رسد قمصری در این آلبوم به شدت تحت تاثیر حسین علیزاده است و انگار در قلمرو موسیقایی علیزاده پا گذاشته و در این فضا حرکت می‌کند. البته در آثار گذشته قمصری هم ته مایه هایی از حضور علیزاده را می‌شد حس کرد.

یکی از هنرمندانی‌هایی که علیزاده در آثارش مثل «به تماشای آب های سپید» به کار برد، تفکر و اندیشه در هم نشینی سازها بودکه از سال ها پیش اساس موسیقی کلاسیک غربی بوده است. حال قمصری می‌کوشد که در «سخنی نیست» این رویه علیزاده در همنشینی سازها را ادامه دهد و با تبعیت از این شیوه موفقیت‌های علیزاده را به نوعی تکرار کند.

قمصری در تازه ترین کارخود  بر خلاف آثار قبلی‌اش که سعی داشت تعریفی نو از موسیقی ایرانی را ارائه دهد و این طور نشان دهد که  در خلق آثارش هیچ گاه پیرو اصول نبوده است، این رویه را در این «سخنی نیست» دنبال نمی‌کند. همین امر باعث گردیده تا در هنگام گوش سپردن به آثار قمصری دایم صدای ساز علیزاده از سازها و حتی شیوه خوانش آن شنیده شود.

علاوه بر این؛ قمصری در این آلبوم بیش از حد معمول جنبه‌های فنی اجرا را رعایت می‌کند و همین انبار شدن این همه جلوه‌های فنی در یک اثر جای کمتری برای پرداختن به خود موسیقی باقی گذاشته است. قمصری حساب تک تک زخمه‌های که به سازش می‌زند را دارد و همین شاید باعث شده تا صدای سازش کمتر احساس داشته باشد. قمصری به همراه همنوازان حصار آنقدر در پیچیدگی های تکنیک فرو رفته اند که از ابتدایی ترین و بارزترین ابزاری که برای ارائه موسیقی به شنونده استفاده می شود یعنی جنس صدا، غافل می شوند. البته قمصری مانند بقیه آثارش به دستکاری عنصر ریتم می‌پردازد  و برخلاف موسیقی ایرانی که بیشتر حجم ردیف، از گوشه های غیرریتمیک تشکیل یافته است، او سعی می‌کند تا به ریتم‌ها جهت دهد و در قالب هارمونی خاص که برگرفته از گوشه‌های موسیقی ایرانی است، آن را پیاده کند.

«سخنی نیست» در مایه‌ اصفهان آغاز و با آمیزه‌ صوتی متفاوتی با هسته‌ مرکزی تار، عود و بم‌کمان و همراهی سازهای کوبه‌ای، و هم‌چنین نقش‌آفرینی خواننده‌ها در قالب های مختلف (در آواز شوشتری) ادامه پیدا می‌کند و در ابوعطا و سرانجام در نوا با سازبندی و تمی دگرگون شده پایان می‌یابد. مهم‌ترین المان‌های «سخنی نیست» شاید پررنگ‌تر بودن نگاه آکادمیک نسبت به نگاه تجربی در آواز و نوازندگی است.  شاید همین نگاه علمی و آکادمیک به مقوله ساز و موسیقی باعث شده تا موسیقی فاقد مولفه «احساس» که رکنی اساسی در موسیقی ایرانی به شمار می‌‌رود، کم رنگ جلوه کند.

علی رغم همه این نکات، «سخنی نیست» نکته مثبتی هم دارد. قمصری در این آلبوم در موسیقی سازی حرف تازه ای ندارد، اما شیوه موثری را در بیان موسیقی آوازی ایران مطرح می کند. در واقع «سخنی نیست» نمونه ای خوب از همنشینی آواهای ریتمیک است. در این آلبوم این موسیقی آوازی است که با ترکیب دو صدای موافق و مخالف، از لایه ای به لایه دیگر می رود و نکته مهم تر این که ساز این موقعیت را برای خودنمایی آواها فراهم می‌کند.
 
انتهای پیام/  
برچسب ها:
آخرین اخبار