امروز : جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 8
۰۲:۱۵
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 9292
تاریخ انتشار: ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ساعت ۱۵:۴۶
تعداد بازدید: 70
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس؛ گروه ادبیات انقلاب اسلامی؛ پنج نکته راجع به عبدالوهاب البیّاتی و شعرش را در یادداشت زیر می ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس؛ گروه ادبیات انقلاب اسلامی؛ پنج نکته راجع به عبدالوهاب البیّاتی و شعرش را در یادداشت زیر می خوانید؛

1.عبدالوهاب البیّاتی به سال 1926 در بغداد در محله‌ای کنار مسجد شیخ عبدالقادر گیلانی صوفی زاده شد و سال 1950 لیسانس ادبیات عرب می‌گیرد و به کار معلمی مشغول می‌شود. او شاعری مبارز است. دکتر شفیعی کدکنی در کتاب ارزشمند شعر معاصر عرب راجع به البیّاتی می‌گوید: «من او را یکی از متواضع‌ترین شاعرانی یافتم که در زندگی با آن برخورد داشته‌ام. از او پرسیدم آیا تو عضو حزب کمونیست هستی؟ گفت: نه، من با هر گونه حرکت پیشرویی که در جهان باشد همدل و هم‌رأیم و نمی‌توانم در یک حزب فعالیت داشته باشم».

2. از مشهورترین آثار عبدالوهاب البیّاتی می‌توان به آثار زیر اشاره نمود؛

- آن که می‌آید و نمی‌آید
- مرگ در زندگی
- دفتر فقر و انقلاب
- آتش و کلمات
- مرثیه‌ای برای آفتاب حزیران
البیّاتی شاعر خوش‌سخن عراقی از پیشگامان شعرای معاصر عرب است که شعری با عنوان «سوگواری بر آفتاب ژوئن 1968» سروده است؛ او در این شعر از جامعه‌ی عرب بسیار صریح و کوبنده انتقاد کرده است،

«در قهوه‌خانه‌های شرق

با کلام می‌چنگیم

با شمشیرهای چوبی

با دروغ و خیال‌بافی

وقت را به بطالت می‌گذرانیم و تُرّهات می‌بافیم

و یک دیگر را به کشتن می‌دهیم

ما به سان خرده ریزه‌های نان هستیم

در قهوه‌خانه‌های شرق

مگس‌ها را ردیف می‌کنیم و ادای زنده بودن را در می‌آوریم

در زباله‌دان تاریخ ما تنها، سایه‌ی انسان هستیم».

3. البیّاتی در کتابی که عبدالرضا رضایی‌نیا - شاعر و مترجم و منتقد گران قدر - از وی با عنوان« ترانه‌های عاشق آواره » ترجمه کرده است به ایران اسلامی عشق می‌ورزد عشقی که از آن بوی ملیت و مذهب به مشام می‌رسد.

البیّاتی در جایی از این کتاب به نیشابور ارادت نشان می‌دهد؛

«دیگر بار

نیشابور را دیدار کردم

این بار

خیام اجازه داد؛

تا دو شبانگاه

در رصدخانه‌اش به سر برم ...»

و در جایی از همین کتاب دلدادگی‌اش به امام خمینی (ره) را شاعرانه بیان می کند . بیانی سراسر حیرت ؛

« امام خمینی (ره)

به فرزندش احمد گفت:

بر تو باد خواندن حافظ شیرازی!

که او به راه شهرهای عشق

عارف‌تر از ماست

آن گاه امام

به سوی دیگری چرخید

و لبخندی زد ...

زیرا او نیز عارف راه بود. »

4. عبدالوهاب البیّاتی از شاعرانی است که در سال‌های اخیر مترجمان توانمند کشورمان مثل عبدالرضا رضایی‌نیا، عبدالحسین فرزاد و ... به سراغ شعرهای ایشان رفته‌اند و با ترجمه‌های شیرینشان از زبان عربی به فارسی ما را با شاعران عرب زبان از جمله البیّاتی آشنا کرده‌اند.

البیّاتی در پایان قرن بیستم (آگوست 1999) درگذشت . برش‌هایی از سخنرانی البیّاتی که در تاریخ 78.4.16 در حوزه هنری ایراد کرده است از کتاب «ترانه‌های عاشق آواره» را با هم می‌خوانیم و پس از آن با شعری از این شاعر عراقی یادداشت را پایان می‌دهیم؛

«من از آغاز مخالف جنگ حکام عراق علیه ایران بودم و به همین خاطر آزار و اذیت بسیار دیدم؛ چون از من خواستند به مدح دلاوری‌ها و پیروزی‌های خیالیشان بپردازم، اما من چنین نکردم. جنگ میان ملت‌های فقیر حرام است و جنایتی است که استکبار از آن سود می‌جوید. من چه غمگین می‌شوم وقتی مثلاً الان می‌شنوم میان اریتره و سومالی جنگ در گرفته است یا میان پاکستان و هند».

5. و اما شعری با عنوان «شهید» از البیّاتی؛

«می‌درخشد

در نور مشکات؛

یگانه با ذات خداوند،

فنا نمی‌شود

و چون توده‌های مردم

در انقلابش

مرگ را

به نبرد می‌خواند»
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار