امروز : سه شنبه ۳ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 July 25
۰۷:۲۱
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 93491
تاریخ انتشار: ۱۴ تیر ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 23
مهم‌ترین وقایع تاریخی امروز 14 تیر 1393 خورشیدی برابر با 7 رمضان 1435 هجری و 5 جولای 2014 میلادی به شرح زیر است:  ربودن دیپلمات‏ های ایرانی در ...

مهم‌ترین وقایع تاریخی امروز 14 تیر 1393 خورشیدی برابر با 7 رمضان 1435 هجری و 5 جولای 2014 میلادی به شرح زیر است: 

ربودن دیپلمات‏ های ایرانی در لبنان توسط صهیونیست ‏ها (1361 ش)

در چهاردهم تیرماه 1361 ش، سه دیپلمات و خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در بیروت، در چهل کیلومتری شمال این شهر در حالی که عازم محل کار خود در سفارت ایران بودند، توسط نیروهای حزب فالانژ لبنان ربوده شدند. در آن زمان، ارتش رژیم صهیونیستی به لبنان حمله کرده بود و حزب فالانژ، همکاری نزدیکی با این رژیم اشغالگر داشت. اگرچه ابتدا گفته می‏شد که سیدمحسن موسوی کاردار جمهوری اسلامی ایران در بیروت و همراهانش کشته شده‏اند؛ اما شواهد و مدارک موجود، حاکی از آن است که آنها در اسارت رژیم صهیونیستی می‏باشند. با وجود اقدامات متعدد جمهوری اسلامی، برای آزادسازی دیپلمات‏ها و اتباع خود از چنگال رژیم صهیونیستی، این رژیم هنوز تن به این کار نداده است. برادر پاسدار حاج احمد متوسلیان از فرماندهان سپاه نیز جزو دیپلمات‏ها بوده است. 
 
درگذشت خطاط شهیر، استاد "میرزا طاهر خوشنویس تبریزی" (1355 ش)

میرزا طاهر خوشنویس فرزند عبدالرحمان، خطاط برجسته معاصر، در سال 1267 ش در خانواده‏ای روحانی در تبریز به دنیا آمد. وی تحصیلات خود را از هفت سالگی نزد پدر آغاز کرد و در محضر او به قرائت قرآن پرداخت. میرزا طاهر سپس صرف و نحو و فقه را فرا گرفت و چون علاقه وافری به هنر خوشنویسی داشت در اثر پشتکار و تمرین بسیار توانست در اصول و قواعد هنر خط به استادی برسد. مرتبه میرزا طاهر خوشنویس در هنر خوشنویسی به درجه‏ای است که استادان این فن به مهارت او در خط نسخ معترفند. این استاد گرانپایه در طول حیات خود کتب فراوانی را خوشنویسی نمود که نهج البلاغه، صحیفه سجادیه، مفاتیح الجنان، منتهی الآمال و قرآن‏های متعدد از آن جمله‏اند. میرزا طاهر خوشنویس سرانجام در هشتاد و هشت سالگی در سال 1355 شمسی درگذشت و به دیدار معبود شتافت. 
 
افتتاح اولین خط اتوبوسرانی شرکت واحد در تهران (1335 ش)

در قرن نوزدهم ایران با توجه به چاه های نفت کشف شده مورد علاقه زیاد روسها و اروپائی ها قرار گرفت و هر کدام با روشهای گوناگون در ایران به دنبال اهداف اقتصادی خود بودند. این روشها گاه نیز به صورت بررسی سرمایه گذاری آزاد انجام می گرفت. صنعت حمل و نقل نیز جزء سرمایه گذاری آزاد محسوب میگردید که با توجه به نوبودن صنعت باید در کشور مورد بررسی قرار می گرفت. براین اساس اولین اتوبوس توسط یک تاجر بلژیکی در شهر رشت ( با توجه به موقعیت اقتصادی و تعداد جمعیت دارای توجیه اقتصادی برآورد گردید ) بکار گرفته شد. امّا به مرور زمان و با توجه به میزان کرایه ، سود آوری و زیرساختهای حمل و نقل توجیه اقتصادی آن رد گردید به همین دلیل اتوبوس بکارگرفته شده به یکی از تجّار ایرانی به نام (معین التجّار) فروخته شد. امّا اغلب اتوبوسها ی شاغل با توجه به مسافت طی شده از اروپا تا مقصد بکار گیری در ایران ، بعد مسافت و زمان حمل ، مستهلک بود و هزینه حمل و نقل بالایی را طلب مینمود این مشکلات باعث پایه گذاری صنعت اتومبیل سازی در ایران گردید. براین اساس صنایع مونتاژ خودرو برای اولین بار در شهرهای تبریز ، رشت و تهران آغاز به فعالیت نمود. این کارخانجات اغلب با مونتاژ قطعات خودرو و ساخت بعضی از قطعات بدنه تاسیس گردید و به مرور زمان دولت ایران به ایجاد صنایع جانبی و زیرساختها پرداخت. اولیّن اتوبوس های مونتاژ شده در سال 1290 شمسی در تهران آغاز به کار کرد در آن زمان جابجایی مسافــر اکثراً توسط درشکه ، که حدود 500 دستگاه بود انجام می گرفت و حدود 5% جابه جایی مسافر توسط اتوبوسه ا انجام می گرفت. در سال 1298و در زمان صدارت وثوق الدوله و با توجه به افزایش نارضایتی مردم از نحوه جابجایی مسافر دولتمردان بر آن شدند. تا با ایجاد یک اداره به سازماندهی و نظم بخشیدن به حمل و نقل شهری بپردازند ، بعد از مدتی بحث و تفحص این اداره در بلدیه (شهرداری) پایه گذاری گردید. شهرداری مؤظف گردید قوانینی ایجاد نماید تا تسهیلات لازم را برای مسافران ایجاد نماید این قوانین شامل میزان کرایه ، زمان کارناوگان ، تثبیت خطوط و آئین نامه انضباطی بود. در اولین گام شهرداری کلیه اتوبوسها را مؤظف به دریافت پلاک شناسایی خودرو نمود ودر زمان کریم آقابوذرجمهری ، جهت کنترل خطوط هر خط دارای ناظمی شد تا بر رعایت ناوگان خطوط نظارت نمائید. در شهریور سال 1320 تعداد 100 دستگاه اتوبوس در تهران کار می کرد که حدود 90 دستگاه آن بنز بود. در سال 1330 ، اتوبوسهای « زایس» روسی وارد ایران شد و در سال 1331 دولت آقای سهیلی اجازه فعالیت شرکتهای خصوصی حمل و نقل را صادر نمود. باافزایش تقاضای مسافر جهت جابجایی با سرویسهای عمومی خصوصاً اتوبوسها و محدودیت در افزایش تعداد اتوبوس ، بالانس ناوگان و حجم مسافر تا حد زیادی ناموزون گردید و این امر باعث گردید اتوبوسها ساعتهای زیادی در خطوط مشغول بکار باشند ورانندگان نسبت به سرویسهای عمومی و فنی اتوبوسها کم توجه گردند. این کم توجهی به جایی رسید که در صورتیکه مسافران به رانندگان اعتراض می نمودند باکم توجهی یا اهانت رانندگان روبروی می گردیدند این موضوع به مرور زمان باعث نا رضایتی شهروندان گردید به حدی که شهروندان دولتمردان را جهت رسیدگی به موضوع تحت فشار قرار دادند. بالاخره در سال 1331 جهت ساماندهی وضعیت ناوگان اتوبوسرانی ، قانون تأسیس شرکت واحد اتوبوسرانی با سرمایه 300 میلیون ریال مصوب گردد. سازماندهی و افزایش ناوگان بعد از تصویب توسط شرکت واحد شروع گردید بعد از مدتی اتوبوسهای قدیمی از سطح شهر جمع آوری و جایگزین آن اتوبوسهای جدید و همشکل گردید. اولین خط اتوبوسرانی تهران در 14 تیر ماه سال 1335 با 80 دستگاه اتوبوس در مسیر بازار تا میدان امام حسین (ع) در حضور نمایندگان مجلس شورای ملّی وقت و تعداد ی از وزراء افتتاح گردید تا مهر ماه، سه خط دیگر نیز در سطح شهر آغاز بکار نمود و سال اوّل فعالیت شرکت واحد با تعداد 173 اتوبوس و 5 خط به پایان رسید. در سال 1348 اولین اتوبوس دو طبقه در ایران مونتاژ گردید و به ناوگان عمومی پیوست در کنار تولیدات ایران ناسیونال به مرور زمان کارخانجات دیگری نسبت به مونتاژ اتوبوس اقدام نموده و تعداد تولید سالیانه را افزایش دادند. اما از دیدگاه دیگر افزایش اتوبوس در ناوگان حمل و نقل عمومی نیازمند سازماندهی ، سرویس های فنی، افزایش نیروی کارتخصصی ، ایجاد فضاهای لازم و .... بود. که حجم این سازمان را به مرور زمان بزرگ نمود 
 
ارتش پاکستان طی یک کودتا حکومت ذوالفقار علی بوتو را سرنگون کرد.(1356ش)

ژنرال محمد ضیاء الحق رهبر کودتا که رئیس ستاد ارتش پاکستان بود در سراسر این کشور حکومت نظامی برقرار کرد و مجامع ملی و ایالتی را منحل نمود. فعلاً پاکستان وسیله یک شورای نظامی سه نفری بطور موقت اداره می شود 
 
وفات حضرت "ابوطالب" عمو و حامی بزرگ پیامبراکرم در مکّه بنا به روایتی(10 بعثت)

پس از وفات عبدالمطلب جد بزرگوار پیامبر اکرم(ص) ابوطالب سرپرستی آن حضرت را به عهده گرفت و در تمام مراحل، همراه برادرزاده‏ی خود بود. ابوطالب پس از بعثت پیامبر نیز از یاری حضرت محمد(ص) دست برنداشت و در مقابل مشرکان قریش می‏ایستاد. با رحلت ابوطالب، مشرکان، آزار و اذیت بیشتری به پیامبر اسلام وارد کرده و آن حضرت را تحت فشار زیادتری قرار دادند. مسأله‏ی ایمان و اسلام ابوطالب از دیر زمان میان شیعه و اهل سنت مورد اختلاف بوده است. این مسأله کم کم به صورت حادی در آمده، صورت کلامی، عقیدتی و سیاسی به خود گرفت. علمای شیعه با تکیه به روایات امامان و نیز اشعاری که از ابوطالب به جای مانده، حکم به مسلمان بودن او داده‏اند و در این‏باره رساله‏ها نگاشته‏اند که یکی از آن‏ها، کتابِ ایمان ابیطالب اثر شیخ مفید می‏باشد. 
 
تحمیل ولایتعهدی به حضرت امام رضا(ع) توسط مأمون عباسی(201 ق)

دشمنی خاندان اُمَوی و عباسی با اهل‏بیت از دیرباز وجود داشت. هر کدام از این خاندان جور به نوبه‏ی خود آزار و اذیت فراوانی به اهل بیت و آل علی(ع) روا داشتند و حتی از به شهادت رساندن امام معصوم ابا نمی‏کردند. وقتی مامون بر مسند قدرت نشست، از نفوذ امام رضا(ع) در میان مردم آگاه بود و چون می‏خواست هم امام را تحت نظر داشته باشد و هم خود را فردی دوستدار اهل بیت نشان دهد تا اقبال عمومی را به خود جلب کند، دستور داد تا امام رضا(ع) را از مدینه به خراسان آوردند و با اصرار فراوان ولایتعهدی خود را به امام، واگذار کرد. سرانجام روز دوشنبه هفتم ماه رمضان سال 201 ق، منشور ولایتعهدی به خط مأمون نگاشته شد و در پشت همان ورقه، حضرت علی ابن موسی الرضا(ع) نیز با ذکر مقدمه‏ای پر از اشاره و ایماء، قبولی خود را اعلام فرمود؛ ولی یادآوری کرد که این امر به انجام نمی‏رسد. آن‏گاه در کنار همان مکتوب، بزرگان و فرماندهان کشوری و لشکری، این عهدنامه را گواهی نمودند. از این پس به امام، الرضا من آل محمد(ص) می‏گفتند یعنی کسی که از آل محمد به وی (مامون) راضی شده است. مامون دختر خود، ام‏حبیب را به ازدواج آن حضرت درآورد و شعار عباسیان راکه لباس سیاه بود، تبدیل به شعار علویان و لباس سبز نمود. بررسی اوضاع و شرایط سیاسی زمان مأمون نشان می‏دهد که وی با یک سلسله دشواری‏ها و مشکلات سیاسی روبرو شده بود و برای رهایی از این بن‏بست‏ها تلاش می‏کرد. او سرانجام به منظور حل این مشکلات، یک سیاست چند بعدی در پیش گرفت که همان طرح ولیعهدی امام رضا(ع) بود. 
 
روز ملی و استقلال "ونزوئلا" از استعمار اسپانیا (1811م)

کشور جمهوری ونزوئلا با 912/050 کیلومتر مربع وسعت در شمال قاره امریکای جنوبی و در همسایگی کلمبیا، برزیل و گویان واقع شده است. کاراکاس پایتخت و واحد پول آن بولیوار است. جمعیت این کشور بیش از 24 میلیون نفر بوده که حدود 90% مسیحی و عمدتاً کاتولیک‏اند. پیش‏بینی شده است که جمعیت ونزوئلا تا سال 2025م نزدیک به 35 میلیون نفر خواهد بود. نژاد اکثریت مردم آن دو رگه (سرخ و سفید) و زبان رسمی آن اسپانیایى است. ماراکایبو، والنسیا و کومانا از شهرهای مهم آنند. این سرزمین به همراه مناطق اطراف از اوایل قرن شانزدهم میلادی به مدت سه قرن تحت استعمار اسپانیا بود و در این مدت صدمات فراوانی به مردم بومی این سرزمین وارد آمد. ونزوئلا به معنای ونیز کوچک نامی است که کاشفان اسپانیایى به خاطر شباهت خانه‏های ساحلی این مناطق به شهر ونیز ایتالیا، به آن داده بودند. از اوایل قرن نوزدهم، مبارزات استقلال طلبانه مردم ونزوئلا آغاز شد که با شکست مواجه گردید. با این حال در سال‏های بعد، سیمون بولیوار، آزادی خواه معروف امریکای جنوبی، مبارزاتش را ادامه داد و در 5 ژوئیه 1811 استقلال ونزوئلا را اعلام نمود. اما وی توسط سلطنت‏طلبان که مخالف استقلال ونزوئلا بودند دستگیر گردید. سرانجام بر اثر تلاش‏های بولیوار و جنگ‏های متعدد وی، مقاومت‏سربازان اسپانیایی در فوریه 1819 در هم شکسته شد و بولیوار به ریاست جمهوری ونزوئلا رسید. این امر مقدمه‏ای بود بر تشکیل کلمبیای بزرگ. (ر.ک: 15 سپتامبر) 
 
درگذشت "ژوزف نی‏پس" مخترع دوربین عکاسی (1833م)

نخستین بار یک دانشمند فرانسوی به نام ژوزف نیسفور نیپس (joseph Nicephore Niepce) در سال 1826 میلادی موفق به ثبت اولین عکس تاریخ شد. او با قرار دادن یک صفحه فلزی قیر اندود در یک جعبه تاریک از جلوی پنجره تصویرپشت بام را ثبت کرد در آن زمان صفحه عکس به مدت 8 ساعت تحت تابش نور آفتاب قرار داشت. 
 
روز استقلال "الجزایر" از استعمار فرانسه (1962م)

الجزایر کشوری است در شمال قاره افریقا با وسعت 2/381/741 کیلومتر مربع که بخش اعظم آن را صحرای افریقا تشکیل داده است. جمعیت الجزایر 31/5 میلیون نفر بوده که حدود 80% آنها ملیت عرب داشته و سیاه پوست‏اند و بقیه از نژاد بربر هستند. پایتخت الجزایر شهر الجزیره نام دارد و قُسَنْطنیه، وَهْران و سطیف از شهرهای مهم آنند. واحد پول این کشور افریقایى دینار الجزایر و دین رسمی آن، اسلام بوده و مردم آن به زبان عربی صحبت می‏کنند. پیش‏بینی می‏شود که جمعیت الجزایر تا سال 2025 بیش از 46/5 میلیون نفر خواهد بود. در سال‏های دهه 1960م، بسیاری از کشورهای مستعمره و نیمه مستعمره و تحت قیمومیت در قاره‏های آسیا، افریقا و اقیانوسیه و امریکای لاتین استقلال یافتند و به عضویت سازمان ملل متحد پذیرفته شدند. در این میان، استقلال کشور افریقایى الجزایر نیز به دنبال جنگ‏های طولانی بین نیروهای فرانسه و استقلال‏طلبان الجزایر که مدت هشت سال از 1954 تا 1962م به طول انجامید، تحقق یافت. در این میان ژنرال‏های فرانسوی در الجزایر پیش از بازگشت شارل دوگل به قدرت در سال 1958م، سر به شورش برداشتند و با هر گونه راه‏حلی که متضمن جدایى الجزایر باشد، مخالفت کردند. شورش ژنرال‏ها و بحران سیاسی در فرانسه، موجبات بازگشت دوگل به قدرت را فراهم ساخت، ولی دوگل که سیاست‏مدار واقع‏بینی بود، پس از تغییر قانون اساسی فرانسه و اختیاراتی که در مقام ریاست جمهوری به دست آورد، درصدد مذاکره و مصالحه با استقلال طلبان الجزایر برآمد و سرانجام با مراجعه به آراء عمومی در الجزایر، درباره استقلال این کشور یا وابستگی آن به فرانسه موافقت کرد. ژنرال‏ها بار دیگر در برابر دوگل سر به شورش برداشتند، ولی این بار سرکوب شدند و با رای قریب به اتفاق مردم الجزایر به استقلال، دولت فرانسه در روز سوم ژوئیه سال 1962م استقلال این کشور را به رسمیت شناخت. مقامات الجزایر نیز استقلال کشورشان را دو روز بعد، در روز پنجم ژوئیه آن سال اعلام کردند و آن را جشن گرفتند.
انتهای پیام/ز
برچسب ها:
آخرین اخبار